Irmakkızım

Kar...

2012-02-02T12:20:00.000-08:00

Hani anne evlerinde eski albümlerimiz olur ya;ben nedense anneme gidince evin ortasına o albümleri açıp tek tek bakarım eski fotoğraflarımıza.Bu hafta sürekli gülümseyen suratımı gören babam çocukluk fotoğraflarımdan birini gösterip''çocukken de çok severdin''dedi.Kar'lı öyle çok fotoğrafım var ki.Hatırlıyorum o sevinçlerimi.Dönüp dönüp camdan bakmalarımı.Kaç gündür yine aynı sevinç,yine aynı içimin içime sığmadığı haller,yine aynı dışarı çıkmak için uydurduğum bahaneler.Bu defa bana kartopu atan minik eldivenli bir el de var üstelik...

2012'ye az kala...

2011-12-24T12:55:00.000-08:00

Yağmur,çamur,yol,trafik,uykusuzluk,yorgunluk demeden ucunda eğlence varsa atıyoruz ya kendimizi yollara ve sen bana ''çok eğleniyorum anne seninle sokaklarda''diyorsun ya ve arkadaşlarını görünce onları tek tek öpüp ağız dolusu gülüyorsun, dilediğince zıplayıp dans ediyorsun ,hiç arızasız hiç çekişmesiz sadece keyif dolu şahane bir günü arkamızda bırakıyoruz ya asıl bunun için ben sana çok teşekkür ederim yol arkadaşım...

Nurturia ve sobe...

2011-09-20T05:43:00.000-07:00

Konu Nurturia ise ve bana paslanmış bir görev varsa hemen yazılmalı;buyrun...

Nurturia'da;
Hiç bir kitapta yazmayacak kadar farklı ve gerçek deneyimlerin su yüzüne çıkıp paylaşıma dönüşmesini,çocuklara dair ve çocuklardan bağımsız her şeyi konuşabilmeyi,yalnız olmadığımı bilmeyi,Irmağı büyütürken hayatımı kolaylaştıran ipuçlarına bu denli kolay ulaşabilmeyi,en çok da içimi dökmeyi SEVİYORUM.

Kendini başka türlü gösterme çabalarını,yapaylığı ve farklı fikirlere olan kapalılığı SEVMİYORUM

OLMASAYDI;
Çok hastayız koş diyebileceğim,son kuruş paramıza kadar paylaşabileceğimiz,sabahlara kadar dertleşip kadeh kaldıracağımız aynı yöne baktığım ve hayatıma girdikleri için hep şükredeceğim dostlarım,biyolojik olarak değil ama yürekten benim çocuklarım gibi hissettiğim birsürü kızım-oğlum, ve iki yıldır Irmağın hafta sonuyla beraber aklına düşen çok sevdiği,özlediği arkadaşları olmazdı,eksik kalırdık.

KEŞKE;
Lohusa krizlerim sırasında hayatıma dahil olsaydı da her şeyi çarçabuk atlatsaydım.Ha bir de teknik olarak aynı anda birkaç kişiye mesaj atılabilse mesela ne hoş olurdu:)))

Füsun ve Toprakla büyürken'e paslıyorum...

Buldumcuk...

2011-08-08T00:10:00.000-07:00

Kısacık bir ayrılık da olsa yazlıktan dönen çocuk her anne babada aynı cümleleri mi tekrarlatır?
-boyu uzamış
-bence kilo almış
-bak gördün mü ne dedi,bunu yeni öğrenmiş
-saçları da sararmış sanki
-çok büyümüşşşşş
Son güne kadar her şey iyiydi halbuki.O evde yokken yapılabilecek çoğu şeyi yaptım.Ama son gün saatleri saydım,en sevdiği yemeği yaptım,oyuncaklarını salona dizdim,çubuklu dondurma bile attım buzluğa;sırf süprizzz dediğimde bürünecek yüz ifadesini görmek için.
işte öyle...Bugün kapsama alanı dışındaydık blog kızım yoldan geldi biz buldumcuk olduk:)

O...

2011-08-01T14:46:00.000-07:00

Biri beş aylık hamile bir anne adayı,biri üç yaşında inadım inat bir kızı (ben),biri 19 yaşında ''çılgın''bir delikanlının annesi olan üç kadın sohbet ettik bugün.Konu nasıl olduysa hayret çocuklara geldi:)
En zoru bebeklik ve 1 yaş dönemi dedim bir ara.Karşımdaki kadının üzerinden henüz yeni bir ergen geçtiğini unutan bir zevzeklikle.Yani henüz üç yaşa kadar bildiğimden en çok ilk zamanlar zorlanmıştım şimdi nisbeten rahatım diye toparladım durumu.Sen büyüsünler de gör bakalım zor mu kolay mı dedi.Ve haklı kadın diyecektim tam.Rock'n coke'a çadır kurdular düşünebiliyor musun dedi.Eeee ne var benim de kurmuşluğum var diyecektim ki yuttum.Sanki rock'n coke'a çadır kurmamışız da birinin ocağına incir ağacı dikmişiz gibi bir muameleye maruz kalmak bana vızz gelir ama bir ergen için ağırdır kabul ediyorum.Rockerların sıradışıyız derken tekmili birden aynı siyah kotu ve tshirtü giyip aslında sıradanlaşması ve nedense daha kirli gezip az yıkanarak dünyayı kurtaracaklarına olan inançları bu kadar ürkütücü geliyor olabilir birilerinin gözüne .Anlamaya çalışıyorum,kızmayın.Neyse konumuza dönelim.
Alışkanlıklar ,doğru-yanlış bilinenler,değer yargıları,önyargılar nasıl da kişiden kişiye ,aileden aileye değişiyor.
Çocuğunun özelleştirmeye karşı bir eyleme katılması sana tehlikeli geliyor,bana gerekli!Rock konserine gitmesi sana çılgınca geliyor ,bana keyifli!Yaktığı her sigara sana saygıyı hatırlatıyor bana ciğerlerini!Bu liste bitmez.Sana,ona,bana göre olanlar her daim değişir,değişecektir.İşte sırf bu yüzden bile anne olmak onu kendinden daha çok düşünmenin yanısıra aslında farketmeden varlığını sürdüren kocaman bir bencillik.Ben bana benzesin istiyorum,sen de sana!
Ben neyi öğrendiysem doğru bildiysem hayata nasıl bakıyor nasıl yaşıyor,neyi seviyor-sevmiyorsam onun doğruluğuna inanıp kızımı da öyle yetiştirmeye çalışıyorum.Dolayısıyla anne olmak hayatın tam da içinden bir mesele.Anneliği ne gözü yaşlı bir türk filmi tadında kutsuyorum,ne de küçümsüyorum.Anneliğe bakışımla eşdeğerdirki o da hayatı öyle yaşasın istiyorum.Evet kendi istediği gibi,mutlu olabileği gibi.Ama insanım ya çelişiyorum benim mutluluk tanımım dahilinde olsun diye de telaş ediyorum,ediyoruz.
En uzaktakini merak etsin,en yakınındakini bilerek...Hayatı kendinden başka insanların da yaşadığını, yaşamaya hakkı olduğunu bilecek kadar duyarlılıkla ciddiye alıp ,çok ama çok gülüp eğlenecek kadar da hafife alsın istiyorum.Ve buraya yazıyorum blog kızım böyle biri olsun daha da sırtım yere gelmez!

Tatil demek;

2011-07-18T14:17:00.001-07:00

Bütün yasakları delip geçmek,

Anne sözü dinlememek,

Şımarmak da şımarmak,

İlla ki kumdan kaleler yapmaktır!

Uykuya ve Denize Özlem...

2011-06-29T02:12:00.000-07:00

''aaaa senin çocuğun mu var yok canım inanmam'' da deseler,''zaten bu işi beceremiyorum ben ne anneler var'' diye inkar etmeye de kalkışsam,ruhum ne kadar özgürrrrr olup istediği yere gidip konuyorsa da ; aklımdan deniz,kum,güneş çıkmak bilmiyorsa bile yazın gelmesi benim için saat başı uyanıp sırtındaki terli mendili değiştirmek demekse ben birazcık'' olmuşum'' demektir:))))

Seni kutsuyorum ey 3!

2011-06-13T05:02:00.000-07:00

Biz keyifle denize karşı çayımızı içerken yan masada muhtemelen 1,5 yaşındaki çocuğu denize düşmesin,ağaca toslamasın,bir yudum fazla yesin diye kanter içinde koşturan hiç tanımadığım o kadına neden kendimi bu kadar yakın hissettiğimi iyi biliyorum.Henüz unutmadım yeni yürümeye başlayan bir çocukla nasıl yorucu günler geçirildiğini.
Bense artık çok daha rahatım.Nedenini bilmiyorum ama onun üç yaşında olduğunu söylemek bana gurur veriyor. O artık üç yaşında.Çok şükür...Büyüdü...Ve anneliğe özgü olduğuna inandığım o suçluluk duygusu hiç değişmiyor.Öyle az görüşüyoruz ki ona dair hissettiğim en yoğun duygu bu.Çoğu şeyine tanık olamıyorum.Mesela bir tekerleme öğreniyor ağzım açık dinliyorum,ne zaman bu kadar çok kelime öğrendi hiç bir fikrim yok.Eteklerini tutabileceği uzun, bembeyaz bir elbise giyecek diye o elbiseyi sayıkladığı geceleri biliyorum da onu o elbisesi içinde göremiyorum.Sevdiği sevmediği yemekler değişiyor;herkesten sonra öğreniyorum.Bu kadar yoğun ve evime uzak mesafeli bir işte çalışıyorum diye hayıflansam da dizlerimin üstüne çöküp ''senin için çalışıyorum anneciğim''tribine girmiyorum.O olmasaydı da ben çalışıyor olacaktım nihayetinde.Ama yine de her gün keşke iki saat daha erken gidebilsem diye bin kere aklımdan geçiriyorum.Hafta sonlarını kutsal zamanlar ilan edip ne yapsam da eğlensek diye hafta başından düşünmeye başlıyorum.Evet artık sürekli bişeyler öğretme kaygılarımdan vazgeçtim.Birlikte paylaştığımız eğlendiğimiz zamanları daha fazla önemsiyorum.Elele tutuşup alışveriş yapıyoruz,dans ediyoruz(henüz sevdiğimiz müzikler aynı değil o hala serdar ortaç da ısrarcı ama değişecek ümidim var),arkadaşlarının doğumgününe gidiyoruz,vapura biniyoruz,piknik yapıyoruz,sınırlarımızı zorluyoruz bir günde istanbul'u neredeyse baştan sona katediyoruz. Dolmuşta,trende,orda burda uyuyabiliyor diye böbürleniyor uyumazsa bile amannnnn diyip geçiştirebiliyorum.Fotoğraf çekiyoruz,kitap okuyoruz,bir ona bir bana oje sürüyoruz,kulaklarımıza kiraz takıyoruz,kayısı çekirdeklerinden tren yapıyoruz.''seni çok seviyorum''diyoruz.Gülme krizine giriyoruz en çok.''Duralım artık anne'' diyor,yoruldum!
Kısacık bir haftasonuna upuzun ,çok güldüğümüz zamanlar yerleştiriyoruz.Bebekleri küçük olan arkadaşlarıma parmaklarımla ''3''işareti yapıyorum.Sabır diyorum,az kaldı.
Ha unutmadan bacaklarındaki yaralara her gün bir yenisi ekleniyor.Her akşam tek tek öpüyorum hepsini.Sanırım öpünce gerçekten geçiyor.
İlk kez bu yıl hiç bitmesin , hep 3 kalalım istiyorum...

Yasakmış!

2011-03-01T00:23:00.000-08:00

Yasak-lı her şeyden nefret ediyorum.Birşeylerin erişilebilir engellenebilir hale getirilmesinin düşünmemizi,yazmamızı,konuşmamızı hatta bir araya gelmemizi(ya da birleşmemizi)engelleme çabalarından ibaret olduğunu düşünüyorum.Bloğumu,kızıma ait anıları ve okuduğum onlarca başka anıyı kaybetmek istemiyorum!!!!!!!!!

Ya da biz masal olsak...

2010-11-19T14:51:00.000-08:00

2,5 yaşına gelene dek neredeyse her anı göz göze, diz dize doya doya ana-kız birlikte geçirdiğimizden midir nedir bilmiyorum; üç aydır çalışan anneyle beraber yeni bir Irmak var karşımda.Her akşam(akşamı biraz geçe;yok vazgeçtim akşamla gece arası birşey)iş çıkışı anneanneden alınıp eve gidene kadar ki kısa mesafe yolda ne aldırsam diye düşünüp bir market eziyeti bir de yasakları delme çabası sergiliyor sağolsun.Eminim ki o yasaklar bütün gün rafa kaldırılmış şekilde geçiyor zaten.Bir de ben izin verirsem ne olacak diyip karşılıklı bir inatlaşma yaşıyoruz.Kendimizi eve atar atmaz acıktımmmm,hayır yemicem,çişim geldiiii;yapmıcam,üşüdüm örttttt,sıcakladım açççç,terlik giyicemmm,şimdi de çorabımı çıkarıcam diye devam eden bir karşıtlıklar listemiz var bizim.İstisnasız her akşam.Uslu,uyumlu kızımın yerinde yeller esiyor.Anlıyorum;özlüyor.Tek sebebi bu.Naz yapıyor,şımarmak istiyor.Annesi çalışan tüm çocuklar gibi....
Asıl seremoni ''hadi uyuyalım''dediğim anda başlıyor.Yok öyle eskisi gibi uyumayalım demiyor;hatta koşa koşa gidiyor yatağa.Bilmem kaç kez masal dinleyecek çünkü:)))Ve benim için de asıl kabus tam da burda başlıyor.Hangi masal?
İçinde seni yemek için diye bağıran bir kurt olan ''kırmızı başlıklı kız'' mı?
Ormanda kaybolan ''Hanzel ile Gratel''mi?
Görüntüsü diğerlerinden farklı diye dışlanan ''çirkin ördek yavrusu'' mu?
Beyaz atlı prensi gelince her şeyi toz pembe olacak ''uyuyan güzel''i mi''?
Anne ve babası asla kızmayan ''Cemile''serisi mi?
Hırpalanan ''külkedisi''mi?

Beğenemedim hiçbirini.Seçerek anlatmaktan yoruldum.Çocuklara hayatın gri yanlarını anlatmak ne zormuş meğer.Ne bembeyaz olmalı her şey ne de simsiyah.Ama masal bu ya sonu iyi bitmeli değil mi?Kafası karışmamalı,umut vermeli.Oturdum ilk masalı yazdım.İşyerinde kimseye çaktırmadan kızıyla kaç saat sonra buluşacağını parmak hesabı yapan,eve gelince içine çektiği gıdı kokusuyla kendine gelen anneyle sarı papatyasının öyküsü.Olur mu ki?

Başedemediklerim/iz...

2010-11-07T14:16:00.000-08:00

Başedemediğim çok şey var dedim ve daha ilk cümlesiyle doğru adresteyim duygusu yarattı.''Annelik;mizah,yaratıcılık ve sabırla birleştiğinde çok eğlenceli ve başedilebilir bir durum haline gelir.Aksi takdirde yorulursunuz,yıpranır ve yıpratırsınız ;hatta zaman zaman çocuğunuzdan bile sıkılırsınız''
Sıkılınılabilinir mi?Bence evet.Hiç ''asla olmaz'' diyen katı kurallarım yok,daha doğrusu olmaması gerektiğini öğrendiğimden beri yok.İnsanız önce.Hatta sadece insanız.Anne olmamız ilki değil hayatımızın.Onun öncesi var,yaşanmışlıklar,hayal kırıklıkları,sevinçler....Beni ben yapan geçmişteki herşeyi yok sayıp artık anneyim ve öncesi beni ilgilendirmiyor diyebilir miyiz?Anne olduğumuz gün ve sonrasında çok şey değişiyor da olsa yaşanmışlıkları yanımızda taşıyarak devam ediyoruz hayatımıza.Bir pedagogun kurduğu bir ''ilk cümle'' bu kadar çok şey hatırlatsın,düşündürtsün ve paylaşma ihtiyacı duyulsun. Bu kadarını beklemiyordum.Bundan sonrasını yorum yapmadan yazmayı yeğleyeceğim.Pedagog Etel Behramanus'la yaptığım görüşmeden aldığım notlar;alıntılar:
-İki yaşına girmiş bir çocuk ben kavramını öğrenme ve benliğini kazanma aşamasına gelmiş demektir.Kendini kanıtlama ve gösterme ihtiyacıyla birlikte ''inatlaşma''lar,''hayır''lar artar.Denenmiş bir çok yönteme göre dikkati başka yöne çekilmeye çalışıldığında bunu farkedip inatlaşma artıyorsa görmezden gelmek en iyisidir.Deneyin!
-Birçok anne ve babanın yaptığı en kritik ve ileriye taşınan kurtulması en zor yanlış;.çocuğumuza yaptığı hatanın sonucunu yaşatmamamızdır.Oyuncağını bilerek kırdığında bir daha parka gidemeyeceğini söyleriz ya da yemeğini bitirirse dışarı çıkabileceğini.Oysa ki biri rüşvet,biri cezadır.Hatta ödül bile yanlıştır,verilmemelidir.Yapılması gereken tek şey doğru sebep sonuç ilişkisini kurmaktır.Oyuncağını kırmasının sonucu birdaha o oyuncakla oynayamamasıdır.Bunun parkla bir ilgisi yoktur.Yemeğini bitirmezse bir dahaki öğüne kadar aç kalacağını anlatmak hatta yemek vermemek gereklidir.Bunun da dışarı çıkmakla bir ilgisi yoktur.Sebep neyse yarattığı sonucu ona göstermek,sonucuna katlanmayı bilmesi gerektiğini anlatmak gereklidir.
-Tutarlı , kararlı olduğumuzu görür ve bilirlerse davranışlarına yansıyan öğrenme biçimi de bu şekilde olacaktır.Zamansız ve olmaması gereken birşeyi istediklerinde son derece tutarlı davranarak yerine getirmezsek bir müddet ağlar;ama bilir ki istediği şey yanlış ve yerine getirilmeyecek.Vazgeçer!Başka şansı yoktur.Başka şans bırakılmamalıdır!
-Çocuğumuzla ilgilenen hatta ona bakan diğer aile üyeleri ya da bakıcı, anne ve babayla her zaman aynı konuda aynı şeyi söylemelidir.Birimizin hayır dediğine diğerimizin evet demesi neyin doğru ya da neyin yanlış olduğu konusunda kafa karışıklığına yol açar.Bu açık kapıdır onları şımartan istediğimi yaptırabilirim duygusunu veren.

Görüşmemiz bu dört ana başlık etrafında seyretti.Daha uzatabilir,eni konu yazabilirdim.Ama en özet ve en kritik olan yerleri yazmayı tercih ettim.Tek tek üzerine düşündüğümüzde çocuklarımızı yetiştirmeye başladığımız günden bu yana bu başlıklarda ne çok nefes tükettiğimiz ne kadar çok zaman harcadığımız aşikar!Buna rağmen değişik fikirlere sahiptir eminim bir çok anne.Çünkü bütün sonuçlar vardığımız noktalar çoğu zaman yaşadığımız koşullar,her çocuğun kendine ait gelişimi,tercihleriyle de alakalı.
Bütün çocukların açık bırakılmış kapılara,şımartılmaya ihtiyacı vardır elbet.Ama en azından okul hayatına giriş yapıp gerçek yaşamla karşı karşıya kaldıklarında çok da fazla şaşırmamaları ve nefeslerimizi başka alanlarda
tüketmemiz fikri oldukça sıcak ve doğru görünüyor bana.Denemeye değer!

Ankara'dan kalanlar...

2010-11-04T14:59:00.000-07:00

''Bir gün bir kitap okudum ve hayatım değişti ''diye yazmıştı ya Orhan Pamuk, ne kadar büyük ve ne kadar büyülü bir ifade diye düşünmüştüm okuyunca.Olabilirliliğine inandım hep.Bir kitap,bir yazı,bir gülüş,bir el,bir dost,bir fikir gelir sizi bulur ve her şeyi değiştirir...

Kızım için yazmaya başlamamla birlikte hayatıma yeni giren insanlar özlediğim,görmeden duramadığım,çok şey paylaştığım dostlarım olabiliyorlarsa;

Buz gibi bir Ankara gecesi hiç unutulmayacak anlar kazıdıysa beynime;

Kızlarımızı beraber büyüttüğümüz ''uzaktakiler''bu denli yakın gelebiliyorlarsa;

Aynadan gördüğüm şu minik adam büyüse ve Irmağın arkadaşı olabilse diye sabırsızlanıyorsam,

Defalarca söylenmeli o zaman;iyi ki doğdun Nurturia...

Evet Nehir'e...

2010-09-06T00:29:00.000-07:00

Ayşe Arman köşesinde yazmış.Bu hafta Nehir'e gönderilmek üzere Henkel'den gelecek 20 bin tl 'nin malesef artık hayatta olmayan Nehir'e mi,yoksa başka bir çocuğumuza mı verilmesi konusunda onay istiyor.Sağlığın parayla ölçülmediği,herkesin eşit haklarla sağlık hizmetinden yararlanabildiği bir ülke ve dünya özlemiyle,bu para zaten Nehir'e aitti ve yine ona gitmeli diyorum.Ailenin özel ihtiyaçlarını karşılamak için değil,hastane masrafları için kullanılacağını unutmayalım lütfen.Ve Ayşe Arman'a e-mail atalım ya da yazısına yorum bırakalım.Evet,Nehir'e gitsin.
http://www.hurriyet.com.tr/anasayfa/

Küçüğüm...

2010-09-05T00:26:00.000-07:00

Dün sabaha karşı; önce iyi haberlerini okudum Nehir'in.Tam iyiye gidiyor diye güncelleme yapacakkken başsağlığı yorumlarını gördüm.Dondum,kalakaldım
Küçücük bedeni çok büyük ve çok cesur bir savaş verdi.Hele ailesinin bitmeyen umudu,sabrı...
Duygularım yazarak anlatılabilecek gibi değil.Onun onlarca annesinden biri de bendim;onu hep gülen gözlerinle hatırlayacak.
Ailesine sonsuz sabır diliyorum...

Annelerin dünyası

2010-09-01T13:40:00.001-07:00

Bu hafta annelerin dünyasında lohusalık sendromunu yazdık...
http://www.annelerindunyasi.com/

Yine mi?

2010-08-30T04:53:00.000-07:00

Oturdum,başka dünya kadar işim yokmuş gibi o işlerin sadece tarafımdan halledilmediği sürece içinden çıkamayacak bir hale dönüşeceğini bilmiyormuşum gibi blogumu taradım baştan ayağa.Bir de ne göreyim!Uykuyla ilgili ne çok yazmışım,post uykuya dair değilse bile bir iki kelime yer vermişim illaki.Uyudu,uyumadı,sevmiyor,uyuyamıyor,uykusuzum,uyku neydi,nasıl birşeydi'ye kadar vardırmışım bir ara.O bir ara ilk üç ayına denk düşüyor.Sabahın köründe kalkan küçük bir bebek nasıl olur da gece yarılarına kadar gözünü kırpmaz anlamadığım ilk üç ay!Koliktir dediğini duyar gibiyim.Evet kolikti.Evet gazı,sancısı boldu.Ama rahatlatmak için kocakarı reçeteleri dahil her şey denendi.Rahatlatılıyordu ama uyumuyordu.Anne de ''ben uyuyum biraz da siz bakın'' türünden olmayınca iki huysuz baaaayannnn olarak geziyorduk ortalıkta.Çevremdekiler anca şimdi diyebiliyorlar;o zaman Irmak'dan çok sen huysuzdun diye:)))Niye şaşırdınız ki?Huysuzdum evet.Uyumayan oydu,uyuyamayan ben!
İlk üç aydan sonra şahane bir tabloyla karşılaşmadık tabiki.Gazlar pofff diye bitti aniden.Ama uykusuzluk baki kaldı.Gündüz iki kere üçe bölünen iki uyku!Üç bilinmeyenli denklem işte!Çöz çözebilirsen...1 yaşına gelmiş ''kocaman''kızım gündüz uyuyup uyuyacağı bir saatlik uykuları bile ikiye üçe bölmeyi tercih ediyordu niyeyse!Geceleri de beş altı kere uyanıp meme emiyordu,hatta ben bir ara uykusuzluk nasıl vurduysa kaç kere uyanıp emdiğini yazmaya başlamıştım:)))Ne işime yarayacaksa!(Şimdi acayippp saçma geldi:)
Yaz gelsin sokaklarda yorulur uyur,kış gelsin ısınır uyur,bahar gelsin serinler uyur diye diye iki yaşına girmesiyle ''yeterrrrrr uyumak istiyorum sadece''diyip isyan bayraklarını açtım ve emzirmeyi bıraktık.Ve tatatatammmm deliksiz bir gece uykusu bizimdi artık.Deliksiz!Bölünmeyen!Üç ay sürdük saltanatımızı.Gündüz ,gece tam anlamıyla harika bir uyku düzenimiz oluştu.Meğer fazla sevinmişim.
Bezi bırakmamızla tuvalete kaldırmak gerektiğini atlamışım.''Aman canım bir kere kalkmak da bişey mi ''dememle Irmağın''ben artık sallanmak istemiyorum,yanına yatıcam öyle uyuyalım''demesi bir oldu.Önce yine bir hopladım sevinçten.''Büyüdün kızım , bence de artık sallanmayalım'' dedim ve uzandım yanına.Soyun !dedi bana kendileri.Nasıl yani diye baktım?Soyun anne sırtına dokunarak uyucam.İlginç çocuk!Peki deyip tüm isteklerini yerine getirdim.Tek gözüm açık uyuyor mu diye kontrol ettim.İki saat kadar(abartmıyorum)dönerek uykuya geçmeyi başardı.Ben büyümüş artık benim kızım aman da ne güzel bir duygu bu diye zaferden dönen bir ifadeyle kalktım yanından.Fakat bu tek gözü açık durumlu seansların her biri iki saat kadar sürmeye devam edince eskisinden daha yorucu bir hal almaya başladı.Bu haftaya kadar!
Masal okumamı istiyormuş.Yahu her şey nasıl da benim istediğim gibi gidiyor ,ben de ne zaman uyumadan önce masal okurum diye bekliyordum gibisinden yine aceleci bir sevinç gösterisi yaptım.Uyku saati gelince başladım masal okumaya.Okuma anne anlat,bir yokmuş bir de varmış de:)))Buna da peki.
Bir masal,iki masal,üç masal,dört masal,beş,altı.Bir tane daha anlat!E ama uyduramıyorum artık,yaratıcılığında bir sınırı var.Çizmeli kediyle uyuyan güzeli kanka yaptım.(kedilerden korkma uyuyan güzelden dolayı uykuya yaklaşalım,hani uyumak için yattığımızı bir daha hatırla istersen )daha çıkmıyor kızım uyuyalım!Saatler sonunda uyudu.Ben artık zafer kazanmıştan çok serseme dönmüş vaziyette kalkar oldum yanından.Bugüne kadar!

''Anne ben gündüzleri uyumucam'' dedi ve yıkıldım...''E ama daha çok küçüksün güzel kızım,dayanamazsın akşama kadar,hem çok erken kalkıyoruz.''Erken kalkmıcam anne,akşam da çabuk uyucam''.Buyrun işte,çözmüş formülü. Sabah biraz daha geç kalkıp gündüz uykusunu atlayıp akşam da daha erken yatacak!E ama gündüz sen uyuduğun zaman annene nasıl bir zaman kalıyor biliyor musun,hem 4 yaşına kadar değil miydi bu gündüz uykusu işi,hem daha kreşe gidip bugün uyudu mu diye soracaktım ben öğretmenlerine,DİYEMEDİM!Ama siz diyin de bir rahatlatın beni,Geçer,gider,unutur,dönemseldir,çocuktur bilmez ne söylediğini değil mi:))))))

Ayçiçeğim...

2010-08-20T14:31:00.000-07:00

Çocukken ;ailece hatta sülalece her hafta sonu denize gitmek için yollara dökülürdük.O sıcağa,o yola,o otobüs beklemelere aldırmadan istisnasız her pazar.Ne zevkti ama!Hiç aklımdan çıkmaz o anlar.En çok da yolda giderken gördüğüm ayçiçek tarlalarının kurdurduğu hayali hatırlıyorum.Gidiş yolunda yüzleri bana dönük olur,dönüş yolunda arkalarını dönmüşlerdir ya!Önceleri bana küstüler diye düşünüyordum:)Sonra öğrendim ki güneşe dönüyorlarmış!Ve hep istedim,o güneşe dönüşü an be an izleyebilsem keşke.Çocuk aklıma sığdıramadığım birşeydi...
Çocuklarımız da bizim ayçiçeklerimiz mi?Böyle yavaş,böyle hızlı,böyle zor,böyle mucizevi mi büyüyorlar?
Irmağın ilk kez bugün daha önce hiç hissetmediğim kadar büyüdüğünü hissettim,gördüm.Bebek değil artık;ama benim bebeğim.
Anne parka gitmicez galiba?
Anne terledim,duş alıcam:)
Ada(oyuncak bebeği)acıkmıştır,çorba ısındı mı?
Okula gidicem ama;elini tutmucam:)

Nasıl geçti onca şey,ne zaman ne zaman büyüdün bu kadar?

Bilemedim...

2010-08-18T12:52:00.000-07:00

Kalbimi Ege'de bırakmak için daha nasıl bir kare yakalamam gerekirdi ki?Bu gülen yüz,bu gözlerin içi .....

Geçen zaman...

2010-07-08T06:51:00.000-07:00

Zamanın nasıl aktığını anlamak istemiyorsanız,hemen geçip gitsin gibi bir derdiniz varsa anne olmalısınız.Hem de tam zamanlı olanından.Aslında yazmak hayatınızın en önemli parçalarından biriyken ve çok sevdiğiniz bir bloğunuz varken bile zaman bulamıyorum diye yüzlerce kere söylenip durursunuz.Bırakılan yorumlar,atılan mesajlar,çalan telefonlar,hadi ama nerdesiniz,napıyorsunuz diyen arkadaş sesleriyle ayarsınız ve şimdi zamanı dediğiniz anda ne yazacağınıza dair tek bir fikriniz yoktur.Ya da fikirler yerindedir de dökülemezler bir türlü.Tam da o andayım ve elimi klavyeden çekmeden başlamalıyım bir yerden...

Geçen zaman Irmağın iki yaşına üç ay kattı.Büyüdü.Uzun uzun cümleleri var artık.Sohbet ediyoruz.O günü ayrı geçirdiysek dönünce neler yaptığımzı anlatıyoruz birbirimize.Her cümlenin sonu nasıl oluyorsa ''hadi şimdi parka gidelim'e''bağlanıyor.Gece,gündüz,soğuk,sıcak farketmiyor.Şu iki yaş triplerinin(kesinlikle trip bunun adı,gözümün içine bakarak inatlaşma biçimi,hafif yandan gülümseme,kaprisliyim işte bakışları:)))kendini en çok hissettirdiği anlar parka gitmenin mümkün olmadığı ama ısranın tavan yaptığı anlar.

Bir ara en çok sevdiği şey puzzle yapmak diye yazmışım.Şimdi neyi en çok seviyor diye düşünüyorum da...Sayısız kere kaydıraktan kaymak ve kendinden yaşça büyük onun tabiriyle küçük abla ve küçük abilerle oyun oynamak.Yaşıtlarıyla iletişimi daha sınırlı,bir inatlaşma başlıyor oyunla birlikte.Fakat şu küçük abi ve ablalarla oynadığı oyunların tadına doyulmuyor.Yaz başında yaptığımız tatilin kurtarıcısıydı o anlar ve oyuncaklarıyla yaklaşıp ''hadi beraber oynayalım ''diyen hallerini izlemek büyük keyifti benim için.

Ona göre etrafında herkesin bir görevi var.Ve herkes hep aynı şeyi yapmalı.Babayla parka gidilir,anne temel ihtiyaçları giderir,fotoğraf çeker,anane gönüllü bir sponsordur;alır,yedirir,giydirir,dede yapılmak istenen ve yasak olan her şeyin kırılabildiği tek kişidir.Anneden park talep edilmez,fotoğraf makinesi babanın elinden alınıp anneye teslim edilir:))))))

Küçük bir çocuğun sevgisini bu kolay ifade edip,dile getirebileceğini düşünemiyor insan yaşamadan.Koşup boynuma sarılıyor''sen çok güzelsin,ben seni çok seviyommm''diyor. Koca koca bizlerin belki de birbirimize yıllarca söyleyemediğimiz şeyi onlar bir çırpıda dile getiriyor.Sevgisini de,kıskançlığını da,öfkesini de en basit en coşkulu şekliyle.Çocuk büyütürken tanık olduğu mücizelerle çocuk olası geliyor insanın...
Bu dönemin beni en çok sevindirdiği gelişme bezsiz yaşama merhaba dememiz oldu.Ve nasıl kolay,nasıl çabuk.Yaş itibariyle uygun koşullar oluşmuştu zaten.Ama henüz yapamaz diye düşünüyor olmamdan dolayı bir türlü cesaret edip başlayamamıştım .Anlattım,bezini çıkardım,lazımlığında geçirdiği süreyi uzatabilmek için masallar uydurdum,şarkılar ezberledik,sık sık ''geldi mi'' diye sordum,zorlamadım.Alıştırma külodunu üretenleri can-ı gönülden tebrik ettim:)))))Bir kaç küçük kaza atlatmakla beraber gündüzleri bez bağlamıyoruz artık.

Her sabah 10 'da sokağa gelen çöp kamyonunu sevinç çığlıklarıyla balkondan izliyor,giderken hüzünlü gözlerle ''anne gitttiiii ''diyor:)Son derece zamansız bir şekilde bütün gün ağzından düşürmemecesine emzik emiyor,yalnızlığı sevmiyor,dans ediyor,bebeklerine isim takıyor,İzmir'e taşınan arkadaşı Rüzgar'ı özlüyor,onu görmek istiyor,her şeyi KENDİ yapmak istiyor,banyo yapmaya bayılıyor,saçının kurutulmasından nefret ediyor,evden çıkmadan aynaya bakıyor,büyücem okula gidicem diyor:)))Daha ne çok ayrıntı var kimbilir...
Yazdım mı?Bölük pörçük,kopuk kopuk da olsa valla yazdım.Amacım başlangıç yapmaktı,iyi de oldu.
Unutmadan;her çarşamba annelerin dünyasında da yazıyorum.İşte burda:
http://www.annelerindunyasi.com/

Bu hafta...

2010-06-23T13:59:00.001-07:00

Annelerin dünyasında hesap kitap yaptık bu hafta,buyrun...
http://www.annelerindunyasi.com/

Sadece Nazım...

2010-06-04T03:49:00.000-07:00

3 haziran'da yayınlamayı düşünüyordum,olmadı.Ama ne farkeder değil mi?Yaşamayan herkes bu dünyadan o gün gitmiş olmuyor ki.Hele onun gibiler.Hele o...Şiirleriyle,aşklarıyla,hiç vazgeçmediği kimliği ve kavgasıyla..

Dünyayı verelim çocuklara hiç değilse bir günlüğüne.
Allı pullu bir balon gibi verelim oynasınlar
Oynasınlar türküler söyleyerek yıldızlar arasında
Dünyayı çocuklara verelim
Kocaman bir elma gibi verelim,sıcacık bir ekmek somunu gibi.
Hiç değilse bir günlüğüne doysunlar.
Bir günlükte olsa öğrensin dünya arkadaşlığı,
Çocuklar dünyayı alacak elimizden
Ölümsüz ağaçlar dikecekler...

Nazım Hikmet

2.yaş

2010-05-11T13:50:00.000-07:00

Canım kızım,kuzum,sevgilim,biriciğim iyi ki doğdun.İyi ki annen olarak beni seçtin.İyi ki hayatımızdasın.İyi ki gülüşünle her şeyi değiştirebiliyosun.İyi ki yaşamımı bu denli anlamlandırdın.İyi ki varsın...

İyiyiz...

2010-05-05T14:34:00.000-07:00

Bir ay olmuş yazmayalı.Uzun zaman geçtiğinin farkındaydım da ''4 hafta önce''ibaresini görünce silkelen dedim kendime.İyiyiz,zor günleri atlatıyoruz,daha da iyi olacağız.Mesaj atan,mail yazan,arayan soran herkese çookkkkk teşekkürler.İyi ki var bu blog,iyi ki sizler varsınız.
Irmak her gün ''bunu da nerden öğrendi,bak ne dedi duydun mu,nasıl da değişti''dedirterek büyüdüğünü gösteriyor bana.
Balkon camından bakarak geçen arabaların renklerini söylüyor.
Merdivenleri biz tutmadan çıkıyor,tutmamıza izin yok.
Artık kaç kelime söylediğini sayamıyorum,çok düzgün ve uzun uzun cümleler kuruyor.
Tek başına oyun oynayabilemeye başladı ki en çok buna seviniyorum:))
Müziksiz asla!Eve girer girmez ilk yaptığı şey ''play ''tuşuna basmak.Dans ediyor,çok büyük bir zevkle...
Oyun grubu buluşmalarımız baharın gelmesiyle(nihayet)tekrar başladı.Artık parklarda,bahçelerdeyiz...Eve kapanmak yok.
O çok iyi,mutlu.Daha ne isterim!
Fotoğrafçılık kursumun ilk düzeyini bu hafta sonu itibariyle bitiriyorum.İleri düzeye eylülde devam edeceğim.Bununla ilgili çok güzel gelişmeler olacak,umuyorum.Çok istiyorum.
Yaptığın iş ne olursa olsun,görevlerin,sorumlulukların,onca günlük koşuşturmanın içinde insanın ohhhh diyebileceği,nefes aldığını hissedeceği bir alanı olması ne güzel bir şeymiş.Çok iyi yaptım o makineyi almakla.Nefes aldırıyor...
Bu arada anneler günüyle kızımın 2.yaş gününün aynı güne denk gelmesi ne güzel bir tesadüf...
Bir de kendime söz:İhmal etmeyeceğim,daha sık yazacağım.

23.ay-blog şifre...

2010-04-04T06:09:00.000-07:00

Blog yazmamakla şifre koymak arasında gidip geliyorum.Birden vazgeçmek zor geldi.Yazmaya devam etmek istiyorum.Tamamen kişisel nedenlerle şifrelemeye karar verdim.Okumaya devam etmek isteyen blog arkadaşlarımın irmakozden@gmail.com a mail göndermelerini ya da yorum bırakmalarını rica edeceğim.

sevgiler

Sabır...

2010-03-22T14:11:00.000-07:00

Boyama mutfakta,yerde yapılacak.Sandalye yerinden santim oynamayacak.Soğanla sarmısak defterinin kenarında duracak ve mutfak bezi kafaya konacak.Gözler kapanacak;ama görülecek.Şimdi bu alakasız gibi görünen fotoğraf;iki yaş bunalımına(bu sözcüğü sevmiyorum;ama doğruluğuna inanıyorum)doğrudan girmiş bir çocuğun ve bari ikna edemiyorum fotoğraf çekeyim diyen boşvermiş annenin halet-i ruhiyesini anlatır mı bilmem?

2'ye 2 kala...

2010-03-14T15:09:00.000-07:00

Altı aylık olunca nasıl bir bebek olur ki acaba diye beklediğim günler geldi aklıma.Şimdi iki yaşına az bir zaman kaldı.Sürekli konuşan,kendini pek güzel ifade eden,oyun oynamakla hiç işi olmayan,evin altını üstüne getirmekten zevk alan, ağlayan,inatlaşan,dediğim dedik,sevmediğini zorla yaptıramadığım,yediremediğim,bir o kadar tatlı,bir o kadar içime sokmamak için kendimi zor tuttuğum bir kızım var artık.Günler hızlı mı geçmeli ,yavaşlamalı mı bilemedim.Gözlerimin kamera görevi görmesini istiyorum;hiç bir anını kaçırmamak için.

Diş fırçasına ,macununa zaafı var.Sürekli elinde olsun,macunu bir güzel yesin bitirsin istiyor.
Makyaj hastalığı ne kadar yasaklarsam yasaklıyım her gün bir kaç krizle kendini gösteriyor.
Yardım almadan giyinip soyunmak istiyor.
Ayakkabılarını kendisinden başkasının giymesine ve çıkarmasına izin vermiyor.
Evde ayakkabı giymeyi ısrarla redediyor.
Onun eğlenebileceği bir şeyi yaptıysak hiç bitmesin,defalarca tekrar edelim istiyor.
(iki yaş sendromu böyle bir şeyse ben direk 3'e geçmek istiyorum:))))

Kendisi tam bir puzzle delisi.Uzun uzun oyalanabildiği tek şey puzzle yapmak.Artık dalga geçiyor hanımefendi bizimle.Parçaları bile bile yanlış yerlere koyup ''doğruuuu doğruuu desene''diyor.
Bir de komposto sevdası var ki dillere destan.Olabilecek her şeyden komposto yapıyorum.Gece uykusundan uyanıp komposto diye ağlıyor:)))))O anda pek gülemiyorum tabii.
Gitar çalmak istiyor.Evet yanlış okumadınız ;elini karnına doğru götürüp gitar çalıyormuş gibi yapıyor.Hamileyken dinlettiğim konçertolar yerine ulaşmaya mı başladı acaba?Yoksa ne alaka mı?Bugün oyuncak gitar aldım ona.Belki ileride,isterse....
Uykusunda sayıkladığını yazmıştım daha önce.Bugünlerde beni içten içe üzen bir şey söylüyor uyurken;tamammmm bitttiii .Uykularında bitmesini istediği ne olabilir ki bu küçük bedenin?
Dil gelişimini ağzım açık izliyor,şapka çıkartıyorum.Geçen günlerin birinde koli bandına ''koli bandı''dedi.
Ana kız yapmaktan en keyif aldığımız şey elele sokaklarda yürümek.Puseti neredeyse hiç kullanmıyoruz.Kesinlikle yazın gelmesini bekliyorum,heyecanla...Sıcaktan şikayet etmeyeceğim,soğuktan fena sıkıldım.

Bir arkadaşım çocuk gelişimiyle alakalı farketmeden bir laf etti,ben niye düşünmedim bunun üstüne diye kendi kendimi yedim bitirdim.Öğretilenlerle,öğrendikleri arasındaki fark.Öğrendikleri kalıcıdır,öğretilenler ezberden ibarettir.Buna benzer bir şey...Mesela Irmak nerelisin sen dendiğinde Sinop diyor;ama Sinobun neresi olduğu hakkında bir fikri yok.Bu ve benzeri ezber bilgilerle çocuğu otomatikleştirmeye de ihtiyaç yok.Şimdi aradaki farkı keskinleştirip öğrendiklerini daha fazla gözlemlemek gibi bir niyetim var.

Bir de bugünlerde dilimde,beynimde hep şu şarkı(şiir) var:
Seni düşünmek güzel şey
Seni düşünmek ümitli şey
Dünyanın en güzel sesinden en güzel şarkıyı dinlemek gibi bir şey
Fakat artık ümit yetmiyor bana
Ben artık şarkı dinlemek değil,şarkı söylemek istiyorum...

Nihayet...

2010-03-05T04:41:00.000-08:00

Nihayet,yukarıda gördüğünüz şeyi alabildim.O artık benim.)))Kırk haramiler fotoğraf atöleysinde kursa da başladım.Çok mutluyum,sabırsızım,heyecanlıyım.Hayalini kurduğum işi de yapabilirsem bir ''en nihayet''yazısı yazacağım.Bekle beni blog!!!!!

Ayrılış...

2010-02-17T15:24:00.000-08:00

Okuduğum bir kitapta''Emzirme anne bebek ilişkisinin en güzel ve en özel bölümüdür.İdeal beslenmenin ötesinde aralarındaki sevgi bağının kurulduğu,güçlendiği ve birbirleri için anlamlarını keşfettikleri bir dönemdir.Bebek kadar anne için de önemlidir.Bu nedenle de sonlandırılması hem anne hem bebek için oldukça zor bir karardır.Ve unutulmamalıdır ki çocuğun hayatındaki ilk ayrılığıdır''diyordu.Bana göre de öyledir.Annenin ilk ve en önemli sorumluluğudur bebeğini emzirmek.Tabiiki yeterli koşullar oluşmuşsa(annenin sütünün olması,bebeğin emmeyi istemesi )
Irmağın iki yaşına üç ay kala artık bırakmamız gerektiğine karar verdim.Zira ;gündüz her aklına geldikçe emmek istemesi,gece saat başı uyanması,tam anlamıyla istediğim uyku düzeninin oturmamış olması,bana olan bağımlılığının gün be gün artması ,yeterince anne sütü almış olması bu kararı vermemi zorunlu kılan nedenler.İkimiz için de zor olacağını iyi biliyordum.Hazırdım....Ama bu kadarına değil.
Bu kadar yıpratıcı bir sürecin bizi beklediğini tahmin etmemişim.
Neden artık emzirmediğimi ona defalarca anlattım,konuştum;ama o şu ana kadar her istediğinde verilen bu kadar sevdiği bir şeyden neden ayrılması gerektiğini anlayamadı.Kabullenemedi.İnatlaştı,sinirlendi.Başka bir çocuk oldu.Uzun uzun krizler yaşadık.Emirler yağdırdı.Aç,kapaatttttttt,in,çııkkkkkkk,kalk,oturrrrrrrrrr vs...Oyun üretme konusundaki bütün marifetlerimizi ortaya döktük,sınırları zorladık.İlk bir haftamız epey zorlu geçti.Ama artık onun tercihine bırakamazdım,söylemiştim bir kere emziremeyeceğimi ona.Tekrar vermem demek her şeyin
en başa dönmesi ,kafasının karışması demekti ki bu isteyebileceğim en son şeydi.Geceleri yanında beni görmezse daha iyi olabileceğini düşünerek anneannesinde kalmasına karar verdim.Ve ilk kez üç gece ayrı yattık kızımla.Niye şu çocuktan ayrı yaptığım her şey boğazıma bir düğüm,içimin en ortasına da bir vicdan azabı yerleştiriyor ki?Bulmuşsun fırsatı ,kapa gözünü mışıl mışıl uyusana be kadın!Yoookkk öyle olmadı pek.Sabaha kadar kaç kere uyandım,acaba uyudu mu diye kendime kaç kere sordum,elim telefona gitmesin diye iç sesimi kaç kere bastırdım bilmiyorum.Acıyı seviyorum ben:)

Sonuç olarak; on beş gün geçti ve bitti.Artık emzirmiyorum.Ve en tuhaf geleni de artık talep etmemesi.Yarattığı boşluk.Şimdiye kadar her uyandığında,düştüğünde,ağladığında,canı yandığında,hasta olduğunda,aşı vurulunca,sıkılınca,durmayınca yaptığımız tek şeydi.Yerine konulabilecek şey ise ona sımsıkı sarılmak olabilir.
Sırada odasında uyumaya alıştırma ve tuvalet eğitimi var.Ama önce anneye bir mola!

Annelerin dünyası...

2010-02-12T02:29:00.000-08:00

Bu hafta annelerin dünyasında;annlerin gözünden mutluluğun fotoğrafları var.Buyrun;
annelerindunyasi.blogspot.com

Bakıyorum...

2010-02-10T14:59:00.000-08:00

Tarihe bir not:
Irmak 21 aylık oldu.Ve son bir haftadır dört kelimelik cümleler kuruyor.En komik haliyle.Şöyle ki;cümlenin başında hep anne bak,sonunda da ikilemeler var.
Anne bak düştü düştü.
Anne bak döktü döktü.
Anne bak kırdı kırdı.
Anne bak hoppa hoppa.

Bugünün son cümlesiyse kahkaha attıracak türdendi.Televizyonda haber sunan Uğur Dündar'ı Atatürk sanarak kafasına geçirdiği şapkayla;
Atatüüü bak gapka gapka:)

Bu aralar..

2010-01-29T14:46:00.000-08:00

Ne kadar ara verdiğimden de bellidir sanırım,yazasım yok;ama unutmak istemediklerim var.

Irmak kız bayağı dişli çıktı.Kararlarını belli ediyor,tercih yapıyor,inatlaşıyor,vazgeçiyor,sürdürüyor....Hoşuma gitmiyor değil.Ben değil miydim zaten hep tercih yapacağı,isteklerini dile gerireceği günü bekleyen?Sonra yine ben değil miydim puzzle mı yapmak istersin müzik mi dinleyelim diye soran?Seçme hakkını kullanmayı öğreten?Şimdi mutlu olmam gerekirken bu durumdan,büyüme hızından dolayı ürküyorum.Ya yetişemezsem,doğrular uçup giderse telaşındayım.

Ayakkabı,çanta,makyaj malzemesine karşı son derece büyük bir ilgisi var.Şimdiden!Ayakkabı mağazasının önünden sakince geçmemize imkan yok,şapka tezgahındaki şapkalardan birisini illaki kafasına takacak,her gün artık kullanılmaz hale gelmiş malzemelerimle bebeğini boyayacak.Ne kadar sürer ki bu durum?Şu kokoş dediklerimizden olmasına işaret değildir değil mi?

Hayvanları çok seviyor.Hemen hepsini tanıyıp ,seslerini çıkartıyor.Kitaptan bakması yetmiyor artık.Görmesi,dokunması lazım.Baharın artık gelmesi lazım!!!!!

İleride bir dergi çıkartmazsa ya da iyi bir okur olmazsa dikilicem karşısına:)Daha önce de yazmışımdır mutlaka; kitap ve dergileriyle aşk yaşıyor.Defalarca sayfa çeviriyoruz,masal kitabındaki aynı tilkiye bakıp her seferinde hikayeler üretiyoruz.Yetmiyor.Bir daha,bir daha...Bütün fotoğraf albümlerimiz ortada geziyor.Onca albümün içinden bir kişinin resmini bulmak için var gücüyle çeviriyor sayfaları,bulunca en az elli kere adını söylüyoruz,tatmin olana dek sürüyor:)))))

Ben ona,o bana bağımlı olduk,çok net!Ben bir saat bırakıp dışarı çıksam burnumda tütüyor.O aynı evde başka odada olmama bile izin vermiyor.Bütün gün paçamda geziyor.Her şeyi beraber yapıyoruz ya da yapamıyoruz.İyi uyuduysa,keyfi yerindeyse küçük küçük zamanlar bırakıyor bana.Yok değilse hakimiyet onun elinde.Oyunsa oyun,müzikse müzik,banyoysa banyo.Artık canı ne istiyorsa yönlendiriyor beni.

Kendini yere atarak birşeyler anlatma gibi bir huy geliştirdi.Hiç olmasını istemediğim,hiç hoşlanmadığım bir hareket.Ağlamıyor,görüyorum.Ağlar gibi yapıyor.Kızarsam yapmaması gereken herşeyi arka arkaya sıralıyor.Saçını çekiyor,halıya ağzını sürüyor vs...İlgilenmezsem onu farkedene kadar sürdürüyor.Ben de dikkatini dağıtmak için ortaya şöyle bir cümle atıyorum:şimdi ben gidip Irmağın odasındaki en sevdiğim oyuncakla oynayım ya da camın kenarına gelen şey aydede mi yoksa yıldız mı?Buna benzer bir şey söylediğim anda son sürat kalkıyor yerden.Çoğunlukla bu yöntemi kullanıyorum,kriz anlarını aşmak için.

Durmaksızın konuşuyor,sürekli anlatıyor.Yarım yarım,tatlı tatlı....Tanıdığı herkesin ismini sayıyor,bebeğinin altını temizliyor,mama yediriyor,ıslak mendil paketinin içindekilerin hepsi çıkmadan rahat etmiyor,oyuncak makineyle evi süpürüyor,telefonla konuşmaya bayılıyor;ama sadece on saniye.kapattiiii diyip atıyor telefonu elinden.Sulu boya yapıyor.Kartları eşleştiriyor;çabuk sıkılıyor.Hep kalabalıkla yaşasın istiyor,yalnızlığı sevmiyor.Oyun grubundaki arkadaşlarını özlüyor.Geceleri sayıklıyor o gün kimi gördüysek ya da ne yaptıysak uykusunda anlatıyor.Yasak bir şey yaptıysa bana son derece şımarık bir tonlamayla annemm diye sesleniyor.Babaya her daim babişşş diye.))))))Dans ediyor,zıplıyor,koşuyor,gözlerinin içiyle beraber beni eritircesine gülüyor.

Büyüyor,büyüyor....

Annelerin dünyası..

2010-01-26T05:13:00.000-08:00

Annelerin dünyasında bu hafta anneliğimize karne düzenledik,notlar verdik.Keyifli okumalar...
http://www.annelerindunyasi.blogspot.com/

İlk tiyatro...

2010-01-16T05:53:00.000-08:00

Çocukların kendi oluşturduğunuz bir grupla oyun oynamaya başladıkları dönem aslında tiyatroya da adım adım yaklaştıkları anlamına gelip boya yapmak ,dans etmek,müzik dinlemek gibi aktivitelerin yanı sıra görsel ve işitsel zekaya hitap etmesi açısından tiyatro büyük önem taşırmış...

Sıkılır mı? Korkar mı? Çıkmak ister mi? Ağlar mı?
Aklımda onlarca soruyla beraber bu sabah Irmak'la Begüm'ü ilk kez ''meyve bahçesi bizim olacak''adlı tiyatro oyununa götürdük.Begüm daha önce iki kere gitmiş,Irmak için bir ilk.Anne olarak benim için de...
Fuayede beklemeye başlamamızla eğleneceklerinin sinyalini verdiler zaten.Fotoğraflara baktılar,broşürleri karıştırdılar,içeri giren çocuklarla oynadılar...
Oyunun başlamasıyla Irmak kısa süreli bir tedirginlik yaşadı,çıkmak ister gibi yaptı.Sonra ilgisini çekti,sahnedeki oyunculara meyve isimleri vermeye başladım,kulağına fısır fısır bişeyler anlattım.Oyunculara abi,abba diye seslendi.Biraz meme emdi,biraz ayak ucumda dolandı,biraz izledi,biraz alkış yaptı.Genel olarak gayet iyiydi.Aynı odada 10 dakikadan fazla duramayan çocuğumun 1,5 saat dar ve karanlık bir yerde nasıl durduğuna şaştım kaldım.Demek ki neymiş Burcu'cum denemeden bilinmiyormuş.Onu yemez demeden önce bir kaşık tatmasını sağlamak,orda uyumaz demeden önce iyice uykusunun gelmesini beklemek,sıkılır demeden önce nasıl eğlenceli hale getiririm diye sormak gerekiyormuş.Çünkü bu çocuklar bizi şaşırtmayı ,nasıl da oldu dedirtmeyi pek bir seviyorlar.
Küçük bir not:Gideceğiniz oyunu seçmeden önce(özellikle bu yaş grubu için)az söz,bol müzik olmasına dikkat edin...

Oyun grubumuzla...

2010-01-13T14:56:00.000-08:00

Bu hafta grubumuzla bizde toplandık.Begümcüğümün çok talihsiz bir süt kazası geçirmesi nedeniyle bu hafta katılamadı.(Eline sıcak süt dökülmüş,nasıl üzüldük;ama şimdi iyi)
Ömer,Kerem ve Irmak sessiz sessiz oynadılar bu hafta.Her şey yolundaydı.Senin,benim krizleri,yanak sıkmalar ,itişmeler bayağı azalmıştı .
Hep beraber kukla yapalım dedik,Kerem ve Ömer pek oralı olmadı ;Irmak bayağı sevdi,ilgi gösterdi.
Mukavvaya çocukların ellerini koyup kalemle çizerek el izlerini çıkardık,sonra kestik ve boya kalemleriyle boyadılar.Çok muntazam bir şey çıkmasa da ortaya,ne yapıyor bu kadınlar der gibi bakmaları görülmeye değerdi.
Her zamanki meyve saatimizi de yerine getirdik.
Vedalaşmalar biraz zor ve ağlamalı oluyor,ayrılmak istemiyorlar birbirlerinden.
Irmak çok seviyor arkadaşlarıyla birarada olmayı,oyun var bugün dediğim anda isimlerini saymaya başlıyor.
Benden bütün blog arkadaşlarıma tavsiye olsun;oyun grubu.İlk buluştuğumuz haftayla son hafta arasında öyle fark var ki.Gittikçe tanıyorlar birbirlerini,alışıyorlar,oyun oynamayı öğreniyorlar,birarada yemek yemeyi,sırasını beklemeyi,paylaşmayı...Çok değerli o iki saat çoookk...

20.ay...

2010-01-07T15:06:00.000-08:00

Annelik hergün bir mucizeye tanık olmakmış meğer.Üç kiloluk minik bir bedenin 20 ay içinde bunları yapacağını hayal bile edememişim.Günlerimiz;nasıl bu kadar büyüdü,nasıl da güzelleşti,bak bak ne söyledilerle geçiyor.
Dilli düdüğümüz bu zaman içinde kaydetmiş aklına herşeyi,şimdi döküyor bir bir.Ütünün ne olduğunu öğretmedim ben ;ama ütü diyor sıcak diyor.Pasta yemedi hiç;ama pastanın fotoğrafını görünce patta diyor,mum üfler gibi yapıp alkışlıyor .Biz konuşurken kayıt altına alıyor bu cüceler her birşeyi.Ne çok dikkat etmek lazım,şimdi daha çok farkına varıyorum.Olumlu,olumsuz ayırt etme şansı yok.Biz ne yaparsak,ne konuşursak ,nasıl yaşarsak onun doğru olduğunu düşünüyor.
(Tracyy Hogg:Ayakta sallanarak uyuyan bir çocuk bütün insanların uyuma şeklinin sallanma olduğunu düşünür;çünkü başka ne şekilde uyunabileceği hakkında bir fikri yoktur)
Haklı değil mi?Bu açıdan bakınca biraz ürkütücü görünüyor çocuk yetiştirmek.Doğal emme refleksleri ve annelerinin kokusu dışında bildikleri hiçbirşey olmadan geliyorlar,sonra bizimle beraber büyüyorlar,ne verirsen onu görüyorsun karşında.
Çok şükür Irmak üzmüyor bizi.Sağlıklı,mutlu bir çocuk.Keyiflenmesi için bir bebek,bir şarkı yetiyor.
Kıskanmıyor ,arkadaşlarıyla oyuncaklarını sorunsuz paylaşıyor,çabuk ikna olabiliyor,kitaplarını çevirirken annesine bir çorbalık vakit bırakıyor.İstisnalar var tabii.İki yaşa yaklaşıyoruz ya,hani artık bebek değil küçük çocuklarla başetmeye başlayacağız ya gösteriyor terrible two denilen meret kendini yavaştan.Kendi giyinmek istiyor,kendi zamanlı zamansız soyunmak istiyor,en güzel elbisesi üstündeyken kendi meyve yemek istiyor.Ve bunları yaparken kısa süreli'' kendi ımmak''(böyle söylüyor)krizleri yaşanıyor.Ama dediğim gibi bir bebekle ikna edip dikkatini başka yöne çekebiliyoruz,şimdilik.
Günlük rutinlerimiz var.Kahvaltıdan sonra birlikte evi toparlıyoruz.Sonra oyun vaktinin geldiğini farkına varıp oturuyor masasına.Oyun hamurlarını mıncıklıyoruz,puzzle yapıyoruz,saklambaç isterse saklanıyoruz,kartları eşleştiriyoruz.Hepsini sırayla,zamana yayarak.Yılbaşında gelen hediye oyuncaklarıyla oynuyoruz bu aralar.At,eşek,koyundan oluşan bir çiftlik var,onun başına geçiyor,konuşuyor hayvanlarıyla bıdır bıdır.Oyuncaklarını ayda bir dönüşümlü olarak çıkarıyorum.Böylece her seferinde yeni alınmış heyecanıyla ilgileniyor.Kısa sürüyor ama;dergi,kitap karıştırmak en büyük zevki.
Fotoğraf albümleriyle ilgileniyor bugünlerde.Aile albümünden dedesini,amcasını vs...tanıyıp ismini söylüyor.Bitmek bilmemecesine,gün içinde defalarca sayfa çeviriyor.
Dişlerimizi birlikte fırçalıyoruz.Henüz macun sürmedim onun fırçasına(doktor 2 yaş sınırı koydu)Ben dişlerini temiz kaynatılmış bezle temizliyorum günde bir kere.Fırçalama işinden çok zevk alıyor.Yine yine istiyor.
Tuvalet eğitimine lazımlıktan korkmasıyla birlikte ara vermiştik.Şimdi tekrar deniyorum,lazımlık yerine adaptör kullandım,korkmadı.Bakalım ,görücez!
Hatırı sayılır bir uyku düzenimiz var.Nerden nereye geldik bu kadar zamanda.Irmak bebekliğini nerdeyse hiç uyumadan,saatlerce ayağımda sallanarak geçirmiş bir bebekti.Tek sorunumuz uykuydu.Şimdi uyku vakti gelince hafiften sallayıp bırakıyorum;uyuyor(gurur duyun benimle,bi de uzun bir maşallah çekinnn:)))
Hala emziriyorum.Aslında daha önce bıraktırmaktı niyetim;daha çok yemek yesin,gece daha az uyansın diye.Ama domuz gribi meselesi patlayınca,aşı vurdurmamaya da karar verince ,doktorumuz her emzirme bir aşıdır devam et deyince 2 yaşı beklemeliyim dedim.Çok zor olacak memeden ayrılma dönemi;biliyorum ve düşünmek istemiyorum.
Büyüyor,tadını çıkarıyorum,hiçbir ilkini,hiçbir anını kaçırmak istemiyorum.

Annelerin dünyası...

2010-01-04T04:56:00.000-08:00

Bugün annelerin dünyası günü.Her birimiz annelerle röportaj yaptık bu hafta.Çok keyif alacağınızı düşünüyorum.Mutlaka tıklayın:
http://www.annelerindunyasi.blogspot.com/

Tanıştırayım:Yeni ortağım!

2009-12-25T14:03:00.000-08:00

Oyun grubumuzla bu hafta...

2009-12-21T06:15:00.000-08:00

Belki bu yazıyı yazarsam,bu bol minikli fotoğrafları da eklersem içimin karanlığına biraz olsun güle güle demiş olurum diye düşündüm...
Efendim biz bu hafta (geçen hafta katılım olmamasından dolayı)yine Güneş-Begüm'lerde toplandık.Bu defa tam kadro.Güneş harika bir ev sahibi.Çocuklar için pekmezli,tahinli ayıcıklı kurabiyeler bile yapmış.Biz onlardan daha çok yedik,süper bir lezzetti,ellerine sağlık.
Yılbaşı ağacı süsledik.Ömer,İdil,Irmak ve Begüm hepsi de sırayla süsleri yemeyi tercih etseler de tek tek ağaca takmaları içi bayağı bir çaba sarfettik.Bizim de yardımlarımızla çok da güzel bir yılbaşı ağacımız oldu.
Hep beraber yer sofrasında meyvelerimizi yedik.Irmak oturup meyve yeme kousundaki inadını bu hafta bırakmış gibiydi.
Şimdi böyle mükemmel uslu,uyumlu çocuklarla geçirilen bir gün gibi gelmesin kimseye,4 çocuk birarada olunca itiş kakış,çığlık sesleri,ağlamalar zırlamalar da eksik olmuyor.Ama olsun.Oyun grubumuz gayet iyi gidiyor.İstediğimiz düzeni oturtmaya başladık.
Buluşacağımız günün sabahı Irmak'a bugün arkadaşlarınla buluşup oyun oynucaz diyorum ve hemen begüüü,ömööö diye isimlerini saymaya başlıyor .Onları tanıyor,özlüyor.
Bütün günleri birsürü dev insanla geçiyor.Kendi yaşıtlarıyla sadece oyun oynamak için ayrılmış bir zaman öyle kıymetli ki...
Hafta sonunu iple çekiyoruz...

Hediyemiz geldiii...

2009-12-18T14:26:00.000-08:00

Peçete halkaları ve kutu el yapımı.Çok beğendim .Emeğine sağlık.http://ecenurdulger.blogspot.com/ arkadaşıma binlerce teşekkür.
Sayende be blogcum, iyi ki varsın...

19.Ay...

2009-12-14T15:43:00.000-08:00

Dil gelişimi aldı başını gidiyor,her şeye bir cevap bir cevap sormayın.Kalk,otur,git,gel,gelme,ver,aç,kapattttt.Emirler yağdırıyor bize küçük hanım.Ne çok merak ediyordum nasıl konuşacağını,şimdi içime sokasım geliyor o bıdır bıdır bişeyler anlattıkça.Şaşkınlıktan ağzım bir karış açık geziyorum.Hadi öğrettiklerim bir yana hiç öğretmediğim bizden duyarak kaydettiği şeyleri pat diye söyleyiverince nasıl tuhaf oluyorum.Sohbet ediyoruz artık kızımla.
Ne yiyelim Irmak?
Döfteee(köfte)
Ananede kimler var?
Anane,vongo(volkan dayısı),dede
Senin adın ne?
Imma
Benim adım ne kızım?
Cübüüü(Burcu)
Baban gelince napıcaksın?
Yuppiii
Sonra?
Gollll
Daha neler neler.Abartmıyorum ,sürekli konuşuyor.Bazen biraz sessiz kalalım Irmakcığım dedirtecek kadar konuşuyor.
Bir de kitap,dergi aşkı var.Hani şu anne bebek dergileri.Sayfaları çeviriyor.Gördüklerini anlatıyor,cici yapıyor bebeklere falan.Aman ne oyalayıcı bir şey ,bana da işleri halledecek zaman bırakıyor,O dergiyi aldı mı eline ben mutfakta buluyorum kendimi.
Ali babanın çiftliğini günde otuz kere falan söylüyoruzdur herhalde.Her hayvandan sonra sesini çıkarıyor,hayvanlar kitabından da o sese ait hayvanı bulup gösteriyor(güzel aktiviteymiş)
Günde otuz kere yaptığımız bir diğer şey saklambaç oynamak.Yani o kendince devekuşu misali saklandığını sanıyor,Kafasını koyuyor bir duvara,gerisi açıkta.Bize de Immma de diye komut veriyor.Irmak nerde diyecekmişiz,ba ba ba ba...Sonu gelmiyor tabi.Bi daha ,bi daha...
Yalnızlığı hiç mi hiç sevmiyor,sürekli birileri olsun,telefon çalsın,kapı çalsın,ananeye gidilsin istiyor.Çocukların anne ,baba krizleri tutar ya bizimkinin de anane krizi tutuyor,alıyor eline ayakkkabılarını annne atta diye resmen ağlıyor kapının önünde.Nasıl anlatacaksın hava soğuk,gitmeyelimi?Yaşlar süzülmeye başlayınca gel de götürme
Atatürk sevgimiz var bir de ,10 kasımda Atatürk 'ün resmini gösterip cumhuriyeti kurdu gibi şeyler söylemiştim,şimdi cumhuriyeti kim kurdu diye sorunca tüm sevimliliğiyle atatüüü diyor;demekle kalmıyor Atatürk'ün fotoğrafına Irmakla beraber her öğün mama yediriyoruz biz.Uyurken aklına düşerse fotoğrafı o anda bulamazsak kıyamet kopuyor.Durun daha bitmedi,dedim ya insanları seviyor diye herkes sofraya oturmadan ağzına bir lokma koymuyor e hergün herkes yanımızda olmadığına göre biz de babanın,dedenin,ananenin ve vongonun fotoğraflarını koyuyoruz masaya bir kaşık onlar yiyor bir kaşık Irmak.Böylece yemek faslımız bir saati buluyor,e kaç kişiyi besliyorum kolay mı?Bu halimiz o kadar komik ki,fotoğrafını en kısa zamanda koyucam bloğa.Geçenlerde karşı komşum (tüller yıkandığı için camdan görmüş bizi)siz fotoğraflara yemek yediriyorsunuz dedi.Gülme krizine girdim,anlatmaya çalıştım.:)))
Yemek demişken sevdikleri ve sevmedikleri diye ikiye ayrılmış bir yeme düzenimiz var.Genelde çocukların sevmez diye bilindiği şeylere bayılıyor,misal ıspanak.Sever diye bilinen şeylere de ağzını sürmüyor ;misal muz.Muzun yerine koyabileceğim başka bir yiyecek varmıdır ki,bilenler el kaldırsın bi de yoruma yazsın lütfen!
Tuvalet eğitimine hızlı bir giriş yaptık,ama aynı hızla geri döndük.Lazımlıktan korktu.Halbuki son bir aydır beziyle birlkte lazımlığa yapıyordu tuvaletini ama bezi çıkınca korktu,şimdi redediyor.Üstüne gitmemeli değil mi?Ara vermeli...
Dişlerimizin hepsi tamamdır 20 tane olmuşlar...

Gelişimine ait aylık yazıları yazarken sonunu bağlamıyorum nedense:)Mazur görün.Diyeceğim şu ki;Irmak büyüyor,bunu hissettiriyor,gün geçtikçe güzelleşiyor,beni mutluluktan uçuruyor vs vs.....

Not:Yılbaşı çekiliş hediyelerim hazır,yarın yola çıkıyorlar.Sürprizzzz!

Annelerin dünyası...

2009-12-11T14:25:00.000-08:00

Sevgili Birben çok güzel bir düşünceden yola çıkmış,bize ;annelere dair fikirlerin,duyguların döküldüğü bir blog olsun istemiş.Yazanlardan biri de ben olacağım.Heyacanla bekliyorum yazmayı,okumayı.Siz de yazan olmak isterseniz Birben'e e-mail atabilirsiniz.
http://annelerindunyasi.blogspot.com/

Adım adım...

2009-12-10T14:02:00.000-08:00

İlk olarak e-bebekte gördüm ADIM ADIM OKUL ÖNCESİ EĞİTİM SETİ'ni.İnceledim, Irmak'a gösterdim o da ilgilenince abone olmaya karar verdim.18 .ay basit gelmişti gözüme ;o nedenle 20.aydan başlamayı uygun gördüm.Şimdi her ay evimize bir kutu gelecek,ilki geçen hafta ulaştı.Bir dergi ,internetten şarkıları indirebileceğimiz üyelik şifresi ve o ayki derginin oyunlarına ait ahşap oyuncak,materyaller.Çocuğun zihinsel,dil ,duygusal ve motor gelişimine ait bilgiler anlatılıyor.Sonrasında bunları destekleyecek oyunlar,birlikte yapılabilecek aktiviteler ve öğrenilecek kavramlar var içerisinde.Gülen çocuk,ağlayan çocuk var mesela.Çiçek nasıl koklanır? Ya da başka bir çocuk sırayla elleriyle hareketler yapıyor,orda gördüklerinin aynısını Irmağa tekrarlatıyorum;fazlasıyla oyalanıyor,hem de öğrenerek.O aya ait aktivite örnekleri var .Resimler çocukların algılayabileceği türden büyükçe basılmış,dili oldukça sade.Her ay farklı bir içerikle kapınıza kadar ulaşıyor.Irmak kitap karıştırmayı çok sevdiği için hiç sıkılmadan her gün yarım saat kadar bakıyoruz dergiye.
Mira'nın annesi Banu da bahsetmiş bloğunda,benim de küçük bir eleştirim var.Dergideki çocukların ellerinde şeker var hep.Irmak şekere takıldı biraz dönüp dönüp ona bakmak istedi.Bu tür yiyeceklerden olabildiğince kaçınırken niye bilinçaltına ''çocuklar şeker yer'' gibi bir önerme yerleştiriyim ki?Havuç,mandalina vs..olsa daha iyi olmaz mıydı?Onun dışında beğendim ben olumlu yanları ağır basıyor ,aktivite üretmemize yardımcı oluyor ,tavsiye ederim.

Misss...

2009-12-07T14:23:00.000-08:00

Sevgili Güneş mimlemiş beni.En sevdiğim kokular.

-Evimin kokusu:hani kapıyı açar açmaz burnunuza giren bir koku vardır ya her eve ait olan,seviyorum ben de evimin kokusunu.Artık çoğunlukla Irmak kokuyor.

-Avon for away

-Kuruyemişçilerin önünde kavrulan leblebi kokusu .En çok çocukluğumu hatırlatır,öyle çok yerdim ki...

-Yıllar önce İST.ÜNİV. tiyatro kulübüne gitmiştim.Çalıştığımız odaya,hiç unutmadığım dostlara ve o sahneye ait bir koku vardı.Kitap,toz,sahne karışımı bir koku gibiydi.Sırf o kokuyu duymak için gitmeliyim diyorum bazen.

-Kahve kokusu; annemle sohbeti hatırlatır.

-Eski kokusu.Antikacılarda olur genelde bu koku.Eski albümler,kitaplar,eşyaların kokusu.

-Tabiiki kızımın kokusu.Hele uykudan uyanmış,süt ve ter kokusu gıdılarına sinmişse.Evlat kokusu işte tarifsiz,her şeyi unutturan.

Irmak&Begüm buluşması...

2009-12-06T05:23:00.000-08:00

Bu hafta oyun grubumuzdan Güneş-Begüm'lere konuk olduk.Irmak'la Begüm:Biraz itiş,biraz kakış,biraz inat,biraz paylaşamama,biraz cici yapmalar,biraz yanak sıkmalar,biraz sarılmalar,biraz çığlık,analarına iki laf ettirmemeler,giderken ağlamalar,biraz da oyunla geçti.Nasıl tatlı cimcimeler...
Daha sık buluşmaya,grubu daha düzenli hale getirmeye karar verdik Güneş'le.Böyle daha uyumlu olabileceklerini düşünüyoruz.

Not:Begümcüğüm ben senin en çok oturup şapur şupur meyve yemene bayılıyorum..Eve gelince tekrar denedim,sofra bezini serdim yere, koydum meyveleri önüne Irmak hanımın ,ıhhh-ıııııı diyip arkasını dönüp gitti:((

Gel oyna...

2009-12-03T13:40:00.000-08:00

Bilenleriniz vardır belki;biz yeni keşfettik.Mekana girdiğiniz andan itibaren başınızı nereye çevireceğinizi şaşırıyorsunuz,dokunduğunuz her şey ahşap.Arayıpta bulamadığımız şey.Bir dünya ahşap oyuncak:arabalar,yapbozlar,sallanan atlar,topaçlar ve daha yüzlercesi.Pahalı ve marka olmuş oyuncakçılarda satılan eğitici diyebileceğimiz oyuncakların hemen hepsinin ahşapları da mevcut,hem de daha uygun fiyata.Fotoğraftaki yapboz ve ipe boncuk geçirme oyuncağına 8 ytl ödedik,hem de nasıl işe yaradı.Boncukları ipe sırayla dizip kolye gibi boynuna takıyor Irmak.Geometrik puzzle da en az 20 dk.oyalandı ve sonuç gayet iyiydi.

Bir de'' ahşap oyuncak nasıl yapılır''ın eğitimi veriliyormuş.Sitenin adresi aşağıda.Tavsiye ettim.

http://geloyna.org/

Bayram şekerim...

2009-11-27T14:09:00.000-08:00

Düzenlemeli mi?

2009-11-25T05:50:00.000-08:00

Hep yazıyorum ya,uykuyla çok mücadele ettim diye,kızım uykuyu sevmiyor diye.Ben de mutlaka bir düzeni olmalı,saatini bilmeli,ben de bilmeliyim günümü ona göre programlamalıyım,sevmiyor da olsa saatlerce sallayacak da olsam saatinde yatağa gidilmeli ve uyumadan o odadan çıkılmamalı geceyi,gündüzü ayırt edebilmeli diye epey bir uğraştım.Dışarıdaysam pusetinde uyutmayı denedim bir kaç defa ;olmadı,uyumadı,hep reddetti.Yatağında en azından daha rahat daha uzun uyuyor diye ne mi yaptım?Gittiğim her yerden iki saat içinde geri döndüm.Dönülmeyecek bir mesafeyse gitmedim,uzun bir süre hiç dışarı çıkamadım,akşam gidilen herhangi bir yerden 9,5 da uyuyor diye 8,5 ta kalktım.O bir saati mama yedirme,bezini değiştirme,giydirip uyutmaya ayırdım.Dakika dakika hesapladım bunları.Bir ara abarttığımı farkettim hayır 4 de uyanması gerekiyordu daha 4 e çeyrek var dediğimi duydum.Telefonda arkadaşlarıma ''ama orada Irmağı uyutamam siz gidin'' cümlesini defalarca kurdum.Sonuç;yazının içinde aslında.Kendimce başardım bişeyleri.Şimdi son derece dakik bir uyku düzenimiz var.Ama asıl olmasını istediğim şey; pusetinde de uyuyabilen,yastığını seçmeyen ,her gittiğin yere yastık,battaniye götürmek zorunda kalınmayan,gece herhangi bir yerde uyuduğunda kucağıma alırım farketmez (uyanmaz) diyebileceğim ya da gelen misafire yavaş konuşun demek zorunda kalmayacağım bir uykusever yaratmaktı.Ama bu cüceler kendi karakterleriyle doğuyorlar.Sevdikleri var,bağımlılıkları var,tercihleri var,beğenileri var vs...
Şimdi artık büyüyüp bebeklikten çıkma yolunda ilerlediğimiz ,benim de sosyal hayatıma dair planlar yaptığım,bu 1,5 senelik ev kuşu olma durumundan artık sıyrılmak istediğim için midir bilmiyorum bu kadar düzen iyi miydi diye soruyorum kendime.Ben bu denli üstüne gitmeseydim düzen düzen diye tutturmasaydım hiç mi uyumazdı bu çocuk?Yemek düzeninde de aynı sistemi kurdum,hiç şaşırmadım saatini hasta ya da diş çıkarma dönemleri hariç koşmadım peşinden yesin diye.O gün yoğurdunu yemeyi atladıysak kahrettim kendimi.Şimdi Irmak saat 13.00 civarı mutfağa gelip tepsiyi ,peçeteyi eline alıp hadi mammmma diyor.Çok mu mühim?Artık kendi kurduğum sistemi biraz gevşetmeye,biraz rahatlatmaya karar verdim.Sağlıklı olsun,mutlu olsun varsın çok da düzenli olmasın.Hatırlıyorum;13 aylıktı Irmak,henüz yürümemişti de etrafımızdaki bazı cin (ya da hin)fikirliler geç kalmış yürümek için demişlerdi.Halbuki ben biliyordum onun neler yapabildiğini,yürümenin ve konuşmanın zekadan tamamen bağımsız olduğunu ve geç kalması için 18 aylık olması gerektiğini(zira 18 aydan önce bir bebeğin yürümesi geç kalmış denilmiyor tıbben).Biliyordum ama yine de yürümesi için gün içerisinde alıştırmalar yaptırıyordum.Sonra deli miyim ben dedim?İstediği zaman ,cesaret ettiği zaman yürüyecek ve bir hafta içinde yürümek ne kelime koşmaya başlamıştı.Şimdi bu kadar yakın bir zaman ''geçmiş'' gibi geliyorsa bana ,çocuklar zamanında her şeyi yapıp bizim çabamızı unutturuyorlarsa,bu denli sistemli olmak sıkıcı zorunlulukları da getiriyorsa beraberinde düzen iyi midir kötü müdür diye sormak geliyor içimden.

gymboree...

2009-11-22T14:18:00.000-08:00

Gymboree'nin deneme dersi...Hem oyun oynatıyor,hem öğretiyor.Daha ne olsun!Aşağı-yukarı kavramları işlendi bu hafta.Bol müzik,dans,aktivite.Kızım çok sevdi,bayıldı hatta.Çok güzel uyum sağladı.Oyun ablasını hayran hayran izledi.Bütün gün abba(abla), gol ,nay nay diyip durdu babasına.Dönüşte de yorgun düşmüş küçük bedenlere üç saatlik deliksiz uyku gibi bir bonus veriyorlar:)
Tekrarı olur mu bilmiyorum(babamızı ikna ederiz belki,birazcıkkk pahalı da).İmkanı olanlar için şiddetle tavsiye ediyorum

BUGÜNE BİR NOT:
Sabah uyandık,babamız pazar olma dolayısıyla evde tabii.Küçük hanım ortamızda.Konuşuyoruz eşimle ne yicez kahvaltıda .Ve ırmak:çorrrbaaa demesin mi?Gülmekten karnımıza ağrılar girdi.Ne zaman bu kadar büyüdü?

Oyun grubu...

2009-11-18T13:56:00.000-08:00

Fotoğraflar Begüm,Alya(bu hafta katılamadılar),Ömer ve Irmak'tan oluşan , son derece keyifli geçen haftaya Gymbrooe'da buluşmak üzere sözleşerek ayrıldığımız oyun grubumuzun 2.buluşmasından...

Cezalıyım...

2009-11-15T14:18:00.000-08:00

Sadece yere monte edilmiş bir kitaplık,koltuk takımı,buzdolabı,yatak ve kızımın oyuncaklarıyla dolu bir ev istiyorum.Yerler de zerre açık kalmayacak şekilde halı kaplı olsun.Kısmen bunu yapmaya çalıştık.Bütün sivri köşelerde korunaklar var(hani şu ikeanınkiler).Buzdolabına kilit taktık.Evde sehpa namına hiç bişey yok.Prizlerde güvenlik kilidi de var.Ama kızım büyüyor.Ve hareket had safhada.Büyüdükçe rahatlarım diyordum,şimdi arkamı dönemez oldum.Hiç oturmadan koca günü bitiriyoruz birlikte.Hal böyle olunca bizim kazalar da artmaya başladı.Cuma günü koltuktan düştü hem de çok feci ağzının üstüne ,patladı dudağımız.Kucağıma aldığımda kan görünce nasıl kaptım nasıl hastaneye gittim,bilemedim.İkimiz birden ağlıyoruz.(bir zamanlar soğuk kanlıydım ben!)Neyse ki bişey yok.Sadece dudağı patlamış dedi doktor.O sadece dedi ama ben vicdan azabından ölücem.Ya daha kötüsü olsaydı.Ya dişi kırılsaydı,ya dikiş atılmak zorunda kalınsaydı....Sakinleşip geri döndük.Bu akşam ; kitaplarına bakarken oturabilsin diye aldığım küçük sandalyeyi çıkardık ortaya,iki saniyelik arkamı dönmemle sandalyeyle beraber geriye doğru düşmesi bir oldu.Tabii çığlık kıyamet.Şişmemesi için gözyaşları içinde buz koyduk vs...Bendeki vicdan azabı doruklara çıktı.Dikkatsiz değilim elbet ama ;demek ki daha fazlası gerekiyor.Çünkü gözlerinden akan boncuk gibi yaşlara kıyamıyorum,dayanamıyorum ve kendime uzun süreli bir ceza veriyorum.Yanından bir an olsun ayrılmayacağım,arkamı dönmeyeceğim,gerekirse postun başında yazdığım gibi bütün evi baştan başa değiştireceğim,daha fazla canının yanmasına izin vermeyeceğim,duyurulur...!!!

1,5 yaş deyince...

2009-11-06T14:30:00.000-08:00

Deyince bir tuhaf oldum.Hep 15.ay,16.ay diye neler yaptığımızı yazmaya çalışıyorum;ama bu defa 18.ay diye yazmaya elim gitmedi.1,5 yaş diyeyimde kızı büyüttüm diye şöyyyylee bir gururlanarak başlayayım yazmaya:
-Beslenme düzenimizde çok fazla bir değişiklik yok.Sabah kahvaltısını tereyağlı omlet,peynir,zeytin(mevsime göre salatalık ,domates)ıhlamur ya da süt şeklinde veriyorum.Haftada 2 gün karışım yapıyorum.İçine fındık,ceviz,pekmez de girsin diye.Öğlen mutlaka çorba içiyor.(mercimek,tarhana,yayla,sebze,brokoli,tavuk suyu)Çorbaların içine kıyma ya da et parçaları koyuyorum.Akşam da sebze yemeği,pilav ya da makarnayı dönüşümlü olarak veriyorum.Haftada bir gün mümkünse somon balığı ,bir gün köfte yediriyorum.Ara öğünleri genelde meme emerek geçiştiriyor ;ama bazen eline kuru kayısı,incir gibi şeyler veriyorum.Akşam yemeğinden iki saat kadar sonra mandalina ya da elma yiyor.Muz ve kiviyi bazen püre şeklinde ana öğün olarak yiyor.Dışarıdaysak eğer kavanoz mamaları ya da danone hem değişiklik olması hem de kolaylığı açısından tercih ettiklerim arasında(ama sadece iki haftada bir)

-Uykuyu sevmiyor oluşunu kabullendim artık.Ben de sevmiyorum zaten,günlerce uykusuz kalıp hiç off demeden işe gitmişliğim çoktur.Bana benzedi demekki diyerek kapattım bu konuyu.Çok mücadele ettim,denemediğim yöntem kalmadı.Sonuç olarak bir çok anneye göre belki başarısız ;ama bizim özelimizde son derece başarılı sayılabilecek gündüz iki saatlik deliksiz ,gece saat başı emmek için uyanıp tekrar geri uyunan ;ama ilk uykuya geçiş aşamasında ayağımda sallanan ve gece koynumdan çıkmayan bir uyku düzeni oturtabildik.Buna da şükür,şu an memnunum.

-Oyuncaklarını her ay dönüşümlü olarak koyuyorum sepetine;çok fazla olmamak koşuluyla.Sadece oynamaktan zevk aldığı bir kaç oyuncak.Lego,bebek,müzikli bir araba,puzzle yeterli oluyor.Çekmece karıştırmaktan ,ne var ne yok ortaya dökmekten daha büyük zevk alıyor.Bir de bebeklerine aşık.Annesiymiş gibi benden ne görürse taklit ediyor.Onlara mama yediriyor,uyutuyor,altını bezlemeye çalışıyor:)

-Yanıma gelip so so(sor ,sor) dediğinde soruyoruz.
Kızım senin adın ne?
Immmaa
Büyüyünce ne olacaksın?
Dokgoo(doktor yaaa:)
Annenin adı ne?
Cucuuu(Burcu)

-Evin içerisinde bir çocuk var dedirten,hoşuna giden yaşam alanları var artık.Oyuncak sepeti,boyuna posuna uygun bir sandalyesi,mutfakta küçücük içine kağıt,kutu gibi şeyler attığı bir çöp kutusu,kanepenin üstünde inekli bir yastığı,banyoda lazımlık,ayna ve havlusu...Her şey ona göre ,özgürce istediği yere gidebilme hakkı tanıyan bir şekilde düzenlendi.Zevk alıyor bundan biliyorum.Biz televizyon izlerken o da kendi yastığına bir kaç dakika bile olsa uzanabiliyor,bir kağıt buldu mu döpe döpe diyerek çöp kutusuna atıp alkışlayarak geri dönüyor.

-Tuvalet eğitimine biraz biraz başladık.Lazımlığına gidiyor bezle birlikte yapıyor kakasını(bu ayrı bir post konusu olsun)

-Çok garip bir korkusu var.Mutfaktaki bazı eşyalardan korkuyor.Tost makinesi,rondo gibi.Özellikle evde sadece ikimiz varsa meyve suyu sıkacağının düğmesine basmak imkansız.Var gücüyle ağlıyor.
En sonunda gayet masumane gözüken rendeden de korktu.Havuç rendelemek için elime her aldığımda koğkuu koğğku diye ağlıyor .Ne garip yahu!

-Eşleştirme çalışmasını Sermin'in yazdıklarının da yardımıyla başarıyla yaptık.Kartlarla kartları bu ay çok daha iyi eşleştirebiliyor.

-Puzzleda da hatırı sayılır bir değişiklik var bu ay.Çok karmaşık olmayan orta dereceli puzzle yapabiliyor,ama bir süre sonra cıvıyıp koltukların altından puzzle parçası topluyoruz.

-Kendisi tam bir dilli düdük.Ne dersen tekrarlıyor ya da çalışıyor.Hadi sen üstünü giyin gibi bişey söylerse biri bana, çıkıyor ortaya hemen attta diye.Aslında bu ay algısının çok daha fazla açıldığını,dahil olmasa da konuşulan biçok şeyi anladığını görmek hiç de zor değil.Anne ve babaya daha çok işin düştüğü bir dönem gibi geldi bana .Geçen gece eşimle yüksek sesle bir şey tartışırken biraz sonra Irmak'ın da bebeğine aynı tavrı sergilediğini gördüm.Çok dikkat etmek lazım,çookk

-Atta sevgisinde hiç bir azalma yok.Ben onu uykuya götürürken bile ayakkabılarını ,montunu alıp attta diye kapıda bitiyor.En mutlu olduğu yer sokaklar.Hele elinden tutmadıysak istediği an durup tekrar koşmaya başlıyorsa.Bir de ananeye gittiğimizi farkettiğinde çok mutlu.Taksi sokağa girer girmez hepsinin isimlerini sayıyor,anne(ananeye de anne diyor),dede,vongo(volkan )..İnsan her istediğinin alındığı,yapıldığı,asla hayır denilmediği bir yerde mutlu olmaz mı?

-Anne dudaaa (dudak)deyip dudaktan öpüşüyoruz artık.Öyle tatlı oluyor ki:)

-Yavaştan iki yaş sendromu kendini gösterir gibi oldu?
Kızım mama yiyelim mi?ıhıııhhh
Kaka yaptın mı kızım?ııııhh ııhhh
Üstünü değiştirelim mi?ses daha da yükselip kıyamet kopacağının sinyalini veren bir ııııhh-ıhhh
Bu hayır anlamındaki ıııh ıhhhların artacağını biliyordum zaten,şimdilik üstüne gitmiyorum.

Kızıma dair yazarken hep bişeyler eksik kalıyor tabi.Bunlar aklıma gelenler,daha ne kadar çok ayrıntı var,yazılamadık.

Ben mi?Ben ise dedim ya 1,5 yaşında bana göre dünya tatlısı bir bücürün annesi olmaktan pek memnun;ama öte yandan son derece sıkılmış durumdayım.Kendimi hep eşofmanlı görmekten,soğuktan eve kapanmış olmaktan,sağlıklı beslenmeyle kafayı bozmak üzere olmaktan sıkıldım.Tamam keyiften evde oturmuyorum bir amacım var çocuğumu büyütüyorum;ama napıyım sıkıldım işte...Şu hayalini kurduğum ama bir türlü para denen lanet şeyi denkleştirip alamadığım fotoğraf makinesini alıp yine hayal ettiğim işi yapmaya başlayabilirsem ya da bunu başarırsam benden mutlusu olmayacak .Hadi ZAMAN çabuk geç,KIZIM tadını çıkararak ama çabuk büyü,PARA sen de çabuk birik,HAYALLER siz de çabuk gerçekleşin e mi?

MİM 2...

2009-11-05T14:38:00.000-08:00

Sevgili Hicran mimlemiş beni.sorularımız var,buyrun cevaplıyorum:
1-Dolabını açtığında hangi renkler fazla?
Siyah,turkuaz

2-Alışverişe gittiğinde hangi mağazaya uğramazsan olmaz?
C&A,LC Waikiki,Zara,Joker

3-Kendini rahat hissettiğin giyim tarzı?
Spor seviyorum.Şıkır şıkır giyinmemi gerektirecek yerlere gitmiyorum genelde.Mümkünse bir eşofman takımı bir spor ayakkabıyla çok rahat edebilirim.

4-Kesinlikle sexy diyebileceğin şeyler?
Seksiliğin tavırla ilgili olduğunu,giyinmekle pek alakalı olduğunu düşünmüyorum;ama illede söylemem gerekirse kısa saç seksi olabilir.

5-Asla giymem dediğin kıyafetler?
Leoparlı bir kıyafet asla giymem.

6-Fiyatı gereği ulaşılması zor olan markalardan biri?
Kıyafet olarak hiç böyle bir takıntım yok.Ama canon fotoğraf makinesini uzun zamandır fiyatından dolayı alamıyorum.

7-En fazla yatırım yaptığın sektör?
Kızımla ilgili oyuncak,kıyafet,kitap

8-Kitap,film,spor hangisini diğerlerine göre daha fazla yapıyorsun?
Film Irmak doğdu doğalı pek izleyemiyorum;yaniiki buçuk saat yerimden kalkmadan film izlemek gibi bir lüksü yaratamıyorum malesef.Kitap okumaya gayret ediyorum.Spor ise hak getire...

9-Dışarıdayken yemek yemeyi en çok tercih ettiğin yerler?
Irmak yanımdaysa mama sandalyesi ve sıcak çorba olan herhangi bir lokanta ,restaruant olabilir.Yok yanımda değilse ayaküstü atıştırabileceğim her yer olabilir.

Ben de eğer yazmak isterse sevgili mummy'e paslıyorum.Kolay gelsin...

6.ay-1,5 yaş...

2009-11-02T14:40:00.000-08:00

Bu fotoğrafları Irmak kızım 6 aylıkken çekmiştik.Yeniden anımsamak istedim..

Peynir sevinci...

2009-11-02T05:21:00.000-08:00

Zeynep yazmıştı bloğunda:Beril de uzun bir süre peynir yememiş.Sonra Ekici'nin peynirini almışlar ve yemeye başlamış.Irmak da peyniri ağzına sürmeyenlerden.Omlet halinde ve bisküviyle karıştırmadığım sürece ağzına giden peynir tanelerinin hepsi böğğğ diye geri çıktı şu ana kadar.Bir ara epey üzülmüştüm bu kadar faydalı bişeyi nasıl yemez diye.Ama çözüm çok da uzaklarda değilmiş.Çeşit çeşit denediğimiz peynirlerden sonra ne var bunun içinde çocuklara güzel gelen bilmiyorum ,hiç de önemsemiyorum,çünkü ilk kez Irmak aylar sonra hımmm düzelll(güzel)diyerek çatal çatal peynir yedi ve bir daha istedi.EKİCİ TAM YAĞLI BEYAZ PEYNİR.
Zeynep;tavsiyen için ne kadar teşekkür etsem az...

Gecikmiş bir buluşma yazısı, bir de mim...

2009-10-29T15:17:00.000-07:00

Uzun zamandır bir oyun grubu fikri vardı kafamda.Biraz daha büyüsün,yazın burda değiliz,kışın nasıl toparlanırız,kimlerle olabilir derken bir türlü hayata geçirememiştim .Güneş'le mailleşmelerimiz sonucu biraraya gelmeye karar verdik.Çok da iyi oldu.Begüm,Alya ve Irmak geçen hafta sonu oyun parkında vakit geçirdik.Biz de tanışmış olduk,bundan sonrası için bir adım attık.Alya'da Irmak gibi epey hareketli bir sarı kuş.Pek sevdiler birbirlerini derken Irmak yine yaptı yapacağını ve Alya'nın elini tırmaladı.Defalarca anlatıyorum,nasıl vazgeçecek bu huyundan?(Aynı şeyi Begüm'e de yaptı bu arada).Begüm ise gördüğüm en sakin, uyumlu bebeklerden biri(maşallah diyelim o zaman)Genel olarak güzeldi her şey.Umarım en kısa zamanda tekrarlarız.
Ve mim...sevgili Defne'nin annesi mimlemiş,ben de soruları yanıtlıyorum:

1-Bloğuna neden bu ismi verdin?
Irmak'ın hayatıma girmesiyle olumlu,olumsuz,önemli,önemsiz çok şey değişti hayatımda.Bu yüzden Irmakla hayat.

2-Bloğuna yazarken star tribiyle olmazsa olmaz dediğin şeyler var mı?
Irmak uzun bir uykuda olsun yeter,bir de sadece geceleri yazıyor ve okuyorum.

3-En son satın aldığın tuhaf şey nedir?
Düşündüm bulamadım,tuhaf bişey almayalı epey olmuş.

4-Şeker gibi olduğun anlar?
Kızım sağlıklıysa ,mışılmışıl uyuyorsa ıhlamur eşliğinde blogları okuyorsam çooook tatlı olabilirim.Bir de pazar günü sevgili kocacığım tarafından kahvaltı hazır diye bir ses duyduysam..

5-Arkadaşım artık sormayın dediğin şeyler?
İkinci çocuk ne zaman düşünüyorsun,bu ara yap ki ikisi bir arada çıksın(bu da nasıl bir düşünceyse ikisi bir arada çıksın diye çocuk yapmak!)
Hala emziriyor musun?bırak artık bırak.
Hakkaten nolurrr sormayın yaaa:(

6-Aynaya baktığında gördüğün şey?
Genellikle uykusuz ve yorgun ;ama kafasında sürekli yarına dair fikri olan,hep ne yapsam diye düşünen bir kadın.

7-Kendini okutan blog dediğin?
Öğretici,düşündürücü yanları olmalı.Doğal ve biraz da matrak bir dille yazıldıysa kaçırmadan okurum.

8-Bu blog sahibi-sahibesiyle karşılabileceğin yerler?
Bahçelievler,Bakırköy civarındaki AVM'LER ve çocuk parkları,Yeşilköy sahili,semt pazarları

Ben de Lina ve Ege'in annesi Özlem'i,Helin yağmur'un annesi Esin'i mimliyorum.Kolay gelsin...

Anneysen...

2009-10-28T05:46:00.000-07:00

Doğmamış çocuğa don biçmek derler ya eskiler,hani böyle bir deyim vardır ya takmış durumdayım bu konuya.Neden mi?Çünkü böyleleri var etrafımda.Görüyorum,dinliyorum,dişlerimi sıkıyorum,duymamazlıktan gelmeye çalışıyorum,sinir kat sayım yükseliyor.Anne olmadan anlayamazsın demek istiyorum.Çok klişe gelse de durum böyle.Onu ne kadar seveceğini ,bu sevgi uğruna nelere katlanacağını,nelerden vazgeçeceğini bilemezsin.Neyi nasıl yapacağını da,nasıl davranacağını da.Sadece hayal kurarsın,istersin ama anne olunca kurduğun hayallerin uçup gittiğini göreceksin demek istiyorum.Bebeğini beklemekle ,bir bebekle yaşamak arasında uçurumlar kadar fark olduğunu anne olduktan sonra anlarsın demek istiyorum.Anne olduktan sonra uyuyamazsın demek istiyorum,kendine ait saatlerin olmaz(en azından uzun bir müddet),alıp başını istediğin yere gidemezsin ,kendine alışveriş yapmaya diye çıkıp önlük,bebek giysisi,oyuncak,mamayla doldurup elini kolunu geri dönersin.O minicik bacaklara aşı yapılırken o içeride sen dışarıda daha çok ağlarsın,.Sadece ne yiyeceğini değil beraber nasıl gelişebileceğinizi,öğreteceklerini de düşüneceksin.Oyun kurucu sen olacaksın.Kışın uyurken üstünü açıyor diye saatlerce başucunda uykusuz bekleyebileceksin böyle bir gücün olacak,yeni güne enerjiyle uyanacaksın ;çünkü anneeee diyen küçük bir ses duyacaksın.Kocanı çok sevmeye devam ederin elbet;ama ihmal edebilirsin;zira sana muhtaç her şeyin önüne geçmiş bir çocuğun vardır hani karar vermişsin ya doğurmaya ,yeni bir insan yetiştirmeye işte o doğumun sonunda anne oluyorsun,bu dünyanın en güzel duygusu ve en büyük sorumluluğu demek istiyorum.

tık lütfen..

2009-10-23T14:12:00.000-07:00

Fotoğraflara bakmak isterseniz buraya tık lütfen;
http://lina-ege.blogspot.com/

kardeşlerimiz...

2009-10-22T09:56:00.000-07:00

Kızımla çat kapı gittiğim ikiz ziyaretinden bol gülücükle döndük.Yazmadan edemedim.Özlemciğim sıcak karşılaman,güleryüzün için çok teşekkür ederim.Irmak da bir yerlerde iki tane kardeşi olduğunu farketmeye başladı ya daha çok çat kapı seni bekler ,haberin ola.

not:Ege,Lina,Irmak buluşmasının fotoğrafları yakında burada olacak.Bu boncukları ziyareti tavsiye ederim.
http://lina-ege.blogspot.com/

Ama nasıl?

2009-10-17T06:43:00.000-07:00

Doğumda aldığın kiloları kaybetmek istiyorsan yürüyüş yap,çocuğunu her gün 1 saat bile olsa yürüyüşe çıkarmalısın,evde oyalayamadığın zamanlarda mutlaka çık yürü...uzar gider bu liste.Bütün yeni anneler kaç defa duymuşlardır buna benzer cümleleri.Peki ama nasıl?Ben İstanbul' da yaşıyorum.Kaldırımlara bebek arabasıyla çıkarken bin takla attığım,inerken kızımın içinde şekilden şekile girdiğini gördüğüm, başlarına sadece formalite olarak araba çıkışı yapılmış ama önleri açık olmayan kaldırımlarla dolu,düzgün yol bulmanın imkansız olduğu ya da satıcıların sokaklara dizdiklerinden zaten yürüyemeyeceğin bir İstanbul...
Bugün arkadaşlarımla buluşmak için evime sadece 20 dk.uzaklıkta bir alışveriş merkezine gitmek için evden çıktım.Tabii yanımda kol çantam,bebek arabası,içinde Irmak.Kızım takside çok sıkılıp yolu bana eziyet haline getirdiği için minibüse binmeye karar verdim.Vermez olaydım!Bebek arabasını katla,Irmak'ın yola çıkmasını engelle,kaldırımdan düşmesin diye bir elin kızında,bir elin çantanda,bir elin de bebek arabasında olsun..(kaç elim vardı benim?)Güç bela attım kendimi minibüse ama tıklım tıklım ayakta durmama imkan yok.Otursam puseti nereye koyacağım ayrı bir sorun...Trafiği ,yolda meme krizine giren 17 aylık bücürü söylememe gerek kalmadı sanırım.Gittik,görüştük,gezdik,eğlendik.Ama nasıl?Hepsi bir yana...Anne olmadan önce,(dışarı çıkarken bir annenin ne kadar zorlandığını görmeden önce) hiç düşünmediğim düşünmediğim için de şimdi kendimden utandığım,ama bu düzende,sistemde yapılacak ne olduğunu bilmediğim bir şey geldi bugün aklıma.Peki engelliler ne yapıyorlar?Nasıl yaşamlarını sürdürüyorlar?Bizim pusetle çıkamadığımız yürüyemediğimiz yollarda onların hiç şansı yok.İstediğim şey,biraz düşünmek,kendimizi bir engelli YERİNE KOYMAK .Zaten hepimiz bir engelli adayı değil miyiz?

NEZLE! senden nefret ediyorum...

2009-10-12T13:36:00.000-07:00

Küçücük kızımın nefes almasını zorlaştırdığın için,bir hafta boyunca gitmeyeceğini bildiğim için,'güzel hava'adı altındaki planlarımı bozduğun için,uykusuz geceler kabusunu başlattığın için ,kızımın suratını çay kaşığı kıvamına getirdiğin için,huysuzluk gibi bir bonusun olduğu için senden nefret ediyor ,Irmak'ımın burnundan ve gecelerimizden bir an önce çıkmanı istiyorum!!!

unutmadan...

2009-10-02T13:40:00.000-07:00

Bugün,çamaşır makinesindeki yıkanmış çamaşırları çıkarıp tek tek bana getirirken babasının pantolonuna 'baba' benimkilere 'anne' dedi.Ağzım bir karış açık izledim,unutmadan yazayım dedim.

Yaz demek;

2009-09-13T14:06:00.000-07:00

Irmağı mutlu etmek demek...

tarifsiz...

2009-09-11T14:26:00.000-07:00

1,5 yaşında sele kapılmış bir bebek...bir kuzu,annesinin kuzusu.
düşünemiyorum kaç gündür,beynimi yiyorum,yaşıyorsa aç mıdır tok mudur diye aklıma geliyor ve boğazımdan geçmiyor hiç bir şey.kendi kuzumu kokluyorum daha çok.dila'nın annesi geliyor bu defa aklıma ,hıçkıra hıçkıra ağlıyorum.
bir mucize olmalı o melek annesinin koynuna girmeli,karnını doyurmalı,ısınmalı.güvende uyumalı.
bütün dualarım seninle dila bebek...

kızım...

2009-08-14T05:53:00.000-07:00

Bir gün gelecek ;dünyanın en güzel uyuyan şeyine bakarken dünden kalan bütün sıkıntını,suskunluğunu,içine attığın acıyı unutacaksın deseler asla inanamazdım.sen nasıl güzel bir şeysin kızım?...

bir merdiven,bin mutluluk...

2009-07-25T02:03:00.001-07:00

mutluluk

2009-06-15T13:55:00.000-07:00

benim için şu aralar :
özenle pişirdiğim bir kase sebze çorbasını bitirdiğini görüp ,doyduğunu bilmek...

ilk park...

2009-06-04T13:41:00.001-07:00

kalbim tırtılda kaldı...

2009-04-11T12:46:00.000-07:00

biletçi:bebek çok küçük,kaç aylık?

anne:11 aylık

biletçi:binemez hanımefendi korkar minimum 2 yaşındakileri alıyoruz

anne:eminim öyledir ama korkmaz biner ben eminim efendim

biletçi:tamam ama ben sorumluluk almıyorum

anne:tamam ben aldım gitti

2009-03-27T16:19:00.000-07:00

Dokuz aylık ırmak
-oldukça hızlı emekleyebiliyor.
-koltuğun ve yatağının kenarlarına tutunup ayağa kalkabiliyor
-tel sarar,gel babası,bay bay,alkış,ve tokalaşmak artık onun için oldukça basit hareketler.
-babası veya ben kapıdan çıkınca arkamızdan ağlıyor.
-fotoğraf çekilirken poz veriyor
-bizden duyduğu ve yap dediğimiz sesleri taklit edebiliyor.
-cıs tan anlıyor ve elini çekiyor.
-hayır ırmak dediğim zaman ordan uzaklaşabiliyor.
-en sevdiği oyuncak ıslak mendil paketi.içindekileri tek tek çıkarıp bi de güzel emiyor.(tüm engelllemelerime rağmen)
-hala zor uyuyor ve çok sık uyanıyor:(